N1 laat winst glippen

By Published On: 30 november 2019Categorieën: De Waagtoren N1 (2019-2020), Verslagen0 Reacties

De eerste twee ronden werden de mindere goden, conform verwachting, aan de zegekar van team N1 gebonden. Op vrijdag 29 november diende daarvoor echter een stuk sterker touw te worden meegebracht, tegen Kennemer Combinatie. Op papier waren we de underdog, maar we zouden onze huid duur verkopen.

Zoals te doen gebruikelijk werd verzameld in huize Vlaming, waar vooral de beperkte gastronomische kwaliteiten van de aanwezige teamleden onderwerp van gesprek waren. Maar ook het Martensyndroom kwam nog even ter sprake. De afgelopen wedstrijd speelde Marten weer een sterke partij in team K3, tot de cruciale fase aanbrak, de bedenktijd slonk en de twijfel toesloeg. We kennen het euvel allemaal, alleen Marten heeft de laatste tijd meer dan gemiddeld last van schakeritis. Niettemin gingen we met goede moed op weg naar Haarlem, waar Dirk en Ronald tegelijkertijd arriveerden. Toen de jeugd met gepaste dwang de zaal uit was gewerkt, konden de klokken in werking worden gesteld. Laten we het strijdtoneel zo chronologisch mogelijk observeren.

Op bord 1 speelde Michaël -vermaard vanwege zijn exquise Cup-A-Soup met TUC’s- tegen IM Miguoel Admiraal. Er ontstond een stelling met gesloten karakter. Op bord 2 speelde Jos -culinair gezien een mager zesje- zijn vertrouwde spelletje, tegen FM Esper van Baar. Een stelling met tegengestelde rokades en wederzijdse kansen. Op bord 3 speelde Dirk een veredelde thuiswedstrijd, tegen Edwyn Mesman. Aan zijn snelheid te zien was Dirk lange tijd op bekend terrein, in een opening die ook op zijn zwartrepertoire staat. Ikzelf speelde, voldaan door heerlijke zelfgemaakte roti, op bord 4 tegen Gilian Honkoop. Het was van meet af aan een ingewikkelde partij waarin ik het initiatief had. Gerard speelde zoals hij kookt: zonder poespas en recht door zee. Op bord 5 moest tegenstander Hicham Boulahfa na een redelijk gelijkopgaande opening het initiatief aan Gerard laten. Op bord 6 had Ronald op papier een zware klus, tegen Rob Duijn die 230 Elo-punten extra met zich meetorste. Ronald speelde echter met zelfvertrouwen en hield prima stand. Wit had wellicht een klein plusje, maar echt noemenswaardig was het niet. Zoals zo vaak was er de eerste twee uur weinig aan te merken op het spel van Marten, die zijn vrouw doorgaans met alle liefde laat koken. Op bord 7 lag tegenstander Vlad Omota vanaf de opening tegen de touwen. Het was wachten op de genadeklap. Ruud speelde op bord 8 tegen René Bakker en deed dat zeer solide. Wit kreeg geen kans om iets te ontplooien.

Zo zag het er na anderhalf uur helemaal niet slecht uit. Maar hoe ging het verder?

Michaël vroeg mij of hij remise mocht aanbieden. Ik gaf hem mijn fiat, maar toen hij terugkeerde bij het bord zag hij tot zijn verbazing dat de IM drie stukken offerde voor een toren en twee pionnen. Kansrijk in een partij met beperkte bedenktijd, maar Michaël had de tijd om de boel dicht te houden en ging er eens goed voor zitten. Jos speelde actief en vol vertrouwen. Het pionnetje dat hij op a2 snoepte, leek voor de achteloze toeschouwer vergiftigd, toen wit de loper met b3 de terugweg versperde. Maar Jos counterde venijnig. De stelling bij Dirk werd behoorlijk dichtgeschoven, wat hem in het middenspel verleidde tot een remiseaanbod, ondanks de geslonken bedenktijd van Edwyn. Het was echter een stelling waarin alleen zwart mogelijkheden had om -na grondige voorbereiding- de boel open te breken. Er werd doorgespeeld. Het kostte mijn talentvolle opponent veel hoofdbrekens en bedenktijd om onder mijn juk uit te komen. Dat lukte ook slechts ten dele. Na 13 zetten gaf de klok van Gilian (naar verluidt een groot bewonderaar van Daan Geerke) nog slechts 10 seconden aan en daarnaast stond ik ook nog een pion voor. Dat kon dus niet meer misgaan, temeer daar ik nog een minuut of 25 over had. Gerard ging door waar hij gebleven was en snoerde zwart langzaam maar zeker in. Bij gebrek aan beter sloeg Hicham met zijn paard een pion op b2, maar Gerard hield het beest gevangen. Ronald gaf geen krimp, ook niet toen de witte dame gevaarlijk leek te worden. Bij Ruud had wit eigenlijk nergens kans om iets van zijn stelling te maken en remise leek lange tijd de meest logische uitslag.

Zo zag het er veelbelovend uit. Misschien konden we de zegekar zelfs wel aanvullen met wat Haarlems gespuis.

Jos won; zijn aanval bleek gevaarlijker dan die van Esper. Dirk verloor helaas. Hoewel Edwyn ‘op increment’ van 10 s/zet speelde, wist hij de witte stelling te kraken, al leek het deels bluf. Gerard won een stuk en daarmee de partij. Ronald opende de stelling en wikkelde af naar een ongelijke lopereindspel. Michaël speelde -op het moment dat hij de zwarte aanval definitief een halt had kunnen toeroepen- een ongelukkige damezet, waarmee het pleit meteen beslecht was. Hoewel mijn tegenstander in tijdnood zijn beste schaak liet zien, won ik na een kleine combinatie een stuk. Zo stonden we 3,5 – 2,5 voor en de laatste twee potten waren zeer kansrijk voor de onzen. Helaas sloeg het noodlot toe. Marten raakte zoals zo vaak het spoor volledig bijster op het moment dat de winst nog slechts een kwestie van tijd leek. Met een paar krachtzetten maakte zwart het uit. Zo kwam alles aan op het laatste bord. De Kennemer was geïnstrueerd alles op alles te zetten om te winnen, aangezien remise op dat moment onvoldoende werd geacht. Het gevolg was een soort wanhoopspoging, waarin Ruud in het zadel leek te worden geholpen. Zoals bekend is snelschaken echter niet de specialiteit van Ruud en het lukte hem niet om de juiste zetten te vinden. De witte pionnen gingen sneller en bepaalden het lot van Ruud en de hele Alkmaarse gemeenschap.

Zoals zo vaak de laatste jaren bleek Haarlem het Waterloo voor De Waagtoren. Hoewel er zeker meer in had gezeten, hoeven we ons allerminst te schamen. Het op papier sterkste team in de Topklasse werd het vuur aan de schenen gelegd en kwam met de schrik vrij. Tekenend in dat opzicht was hun felicitaties aan bord 8 speler René Bakker: ‘Je hebt ons kampioen gemaakt’. Marten deelde vol afgrijzen mee dat hij na de zoveelste gemiste kans de schaaksport vaarwel zegt, ten faveure van een culinaire carrière (hoewel ik dat laatste er zelf bij zou kunnen hebben verzonnen). Tegen hem en de andere teleurgestelde schakers wil ik zeggen: het is een wreed spel, maar er zijn belangrijkere dingen in het leven. Lekkere spruitjes met spek, een oosterse schotel of pasta a la Willeke. Volgende keer beter. Echt.

 

Kennemer Combinatie N1 De Waagtoren N1
Admiraal, Miguoel 2502 Van Liempt, Michaël van 2094 z-w 1 – 0
Baar, Esper van 2194 Vlaming, Jos 2072 w-z 0 – 1
Mesman, Edwyn 2138 Meiden, Dirk van der 2028 z-w 1 – 0
Honkoop, Gilian 2099 Agter, Frank 2215 w-z 0 – 1
Boulahfa, Hicham 2076 Geus, Gerard de 2023 z-w 0 – 1
Duijn, Rob 2215 Groot, Ronald 1985 w-z ½ – ½
Omota, Vlad 1912 Coerts, Marten 1855 z-w 1 – 0
Bakker, René 1949 Adema, Ruud 1974 w-z 1 – 0
Gemiddelde Rating: 2136 Gemiddelde Rating: 2031 4½ – 3½

Leave A Comment