drulovic

De Uil N1 – De Waagtoren N1

By Published On: 16 november 2022Categorieën: De Waagtoren N1 (2022-2023), VerslagenViews: 3470 Reacties on De Uil N1 – De Waagtoren N1

In de volksmond wordt de derde maandag van januari blue monday genoemd, maar in mijn mond is elke maandag blauw, als notoir slechte zondagavondslaper. Tel daarbij op een zware werkdag, een lange rit door Noord-Hollands achterland en een koelcel als speellocatie, en u begrijpt dat het niets minder dan overleven was, deze 14e november. Op het programma stond de uitwedstrijd tegen De Uil. Dit zou een walk-over worden, zo dachten de thuisgebleven scorebordjournalisten. Maar om de verwachtingen enigszins te temperen, riep ik tegenover mijn manschappen de moeizame 4-4 van vorig seizoen in herinnering. Weliswaar was de bordbezetting onzerzijds deze keer wat sterker, maar het thuisvoordeel van de Hillegommers mag ook niet worden uitgevlakt.

De wedstrijd dan. We traden aan op oorlogssterkte, met dien verstande dat de hiërarchie in benevelde toestand was uitgedokterd.
Op bord 3 speelde Peter H. met wit tegen Jan Havenaar. Spoedig werden de intenties van de zwartspeler duidelijk, toen hij alles op alles zette om zoveel mogelijk stukken te ruilen. Peter zag dat het kat-en-muisspel niet te winnen was en besloot de zwartveldige loper te ruilen. Helaas deed hij dat niet op het gunstigste moment, waardoor hij weinig meer had dan een dubbelpion in het centrum. Dit structurele nadeeltje noopte hem om dameruil uit de weg te gaan in het volgende hoofdstuk van het kat-en-muisspel.

Ruud speelde deze keer met zwart, op bord 8, en deed dat met verve. Een stelling met tegengestelde rokades is veelal een wedren tussen twee aanvalsmachten. In dit geval hoefde Ruud niet eens zo hard te rennen om wit omver te walsen. Een sterke partij van onze nestor.

Peter K. speelde op bord 1, tegen de sterkste Uil van het stel. Hij bereikte met wit na een vrij pretentieloze opening weinig tot niets, en moest opletten dat hij niet in het nadeel kwam. Peter verkoos een kwaliteitsoffer met actief spel voor een avondje verdedigen en dat legde hem geen windeieren. Door het optimale positioneren van zijn stukken was er voor zwart geen eer te behalen en moest hij even later zetten herhalen om remise te bewerkstelligen.

Ronald speelde op bord 7. Hoewel hij te boek staat als theoreticus, wist hij ditmaal met de witte stukken nauwelijks voordeel te behalen. In het middenspel leek het zelfs of zwart de touwtjes in handen kreeg, maar nadere analyse wees uit dat het eigenlijk afstevende op een vrij correcte remise (of, zoals Ton zou zeggen: het ging heel lang gelijk op zonder dat het evenwicht werd verbroken), tot Ronald in onderstaande stelling nog een grote kans werd geboden.

Jos speelde één van zijn geliefde systemen, waardoor ik er gevoeglijk van uit ging dat hij zich wel langzaam richting de winst zou manoeuvreren. Het duurde dan ook tot na het ondertekenen van het wedstrijdformulier dat ik erachter kwam dat er een 0 achter zijn naam prijkte. Zijn tegenstander speelde, ondanks een ratingachterstand van zo’n 200 punten, simpelweg goed.

Datzelfde gold ook voor Gerard, die na zijn vormcrisis van vorig seizoen weer helemaal terug is. Tegenstander Rudolf Kat had zich klaarblijkelijk niet voorbereid, want hij presteerde het wederom om de etiquette voor het offreren van een versnapering aan zijn laars te lappen. Terwijl hem dat vorig seizoen tegen Jos toch bijna op een blauw oog kwam te staan. Wellicht dat hij vermoedde dat een goedmoedige tegenstander als Gerard daar niet zo zwaar aan tilt. Daarin heeft hij op zich gelijk, maar dan heeft hij wederom buiten Jos gerekend, die aan het belendende bord direct een aantal stukken vastgreep om richting het hoofd van de arme Hillegommer te werpen. Gelukkig noteerde deze wel correct, anders zou de ambulance zeker gebeld moeten worden. Maar er werd ook nog geschaakt. Als vanzelf zette Gerard zijn tegenstander onder druk, om vervolgens materiaal te winnen en vakkundig alle schwindelkansen van zijn opponent om zeep te helpen, waarna het punt werd bijgeschreven.

Ik speelde zelf op bord 4. Eigenlijk kwam ik nooit echt lekker in de partij. En dat kwam niet eens zozeer omdat het 12 graden vroor in de zaal, maar meer omdat mijn tegenstander gewoon prima speelde. In een eindspel waarin ik moest ‘keepen’ kwam uiteindelijk onderstaande stelling op het bord (wit aan zet). Het werd remise. Aan u de taak om uit te zoeken of dat de juiste uitslag was.

Als laatste was Danny nog bezig. Zijn jeugdige tegenstander had een veel lagere rating, maar daar was op het bord niet veel van te zien. Ook hij speelde gewoon goed. In het verre middenspel leek Danny wel de overhand te hebben, maar het paardeindspel dat ontstond was objectief gezien waarschijnlijk gelijk. Toch denken we dan al gauw: maar het is wel Danny, dus hij zal wel winnen. We kwamen echter bedrogen uit, want juist onze topper gaf –tussen het kuchen van zijn tegenstander door- een pion weg, waarna wit op winst speelde. In tijdnood ontstond onderstaande stelling, waarin wit kan winnen met h7. In plaats daarvan speelde hij Kd4??, waarna Pf5+ de remise en dus het matchpunt veiligstelde.

Al met al dus een heel benauwde overwinning (en dat bij -20 graden Celsius), waarbij we niet mogen mopperen dat we de twee matchpunten in de nachtelijke uren nog mee naar huis namen.

Leave A Comment