Dit jaar heb ik de eer om het regionale sterrenensemble naar het kampioenschap te leiden in de topklasse. Gelet op de 9 cracks die ik tot mijn beschikking heb, zou het tot de mogelijkheden moeten behoren, hoewel de Haarlemse teams ook enkele spelers bevatten die het herdersmatje kennen. Op vrijdag 4 oktober beet N1 het spits af tegen Chess Society Zandvoort. Op papier geen probleem, maar op datzelfde papier wint FC Porto ook van Feyenoord. Daarom trachtte ik eenieder op het hart te drukken om te waken voor onderschatting. Misschien heb ik daarin nog wat stappen te zetten, getuige Dirks voorzichtige voorspelling van 0-8. En dat terwijl hij de nodige kritiek had op de bordvolgorde, wat hem -tussen ons gezegd- natuurlijk doet duikelen in de pikorde. In het verleden was de dobbelsteen mijn trouwe vriend bij het maken van de opstelling, maar ditmaal probeerde ik het planmatig aan te pakken, zodat ikzelf en niet de teerling verantwoordelijk kon worden gehouden als het slechts 1,5-6,5 zou worden.

Aangezien ik in de landelijke competitie de vaste bord 1 speler ben, moest ik mijn verantwoordelijkheid ook op regionaal niveau nemen. Met wit tegen Kees Koper, die als invaller voor de leeuwen werd geworpen. Zijn eigen leeuw was tegen mijn rustige opzet tandeloos. Ik loste het centrum op en won met een combinatie een kwaliteit en pion, waarna het kanonnenvoer de pijp na een luttele 50 minuten en 21 zetten aan Maarten gaf. 0-1

Bord 6 was voor Dirk. Rijkelijk hoog voor iemand van zijn statuur, maar hij mocht het gaan bewijzen, met zwart tegen de niet te onderschatten Mudra Knook. Diens stukoffer op zet 7 mocht die naam echter nauwelijks dragen, waardoor Dirk freewheelend het punt kon binnenhalen. 0-2

Op bord 4 speelde onze topaanwinst Michaël, omdat hij langzaam moet worden gebracht. Met zwart tegen Boudewijn Eijsvogel snifte hij zich, gekweld door een fikse verkoudheid, als een ware Enno Noordhoff door een gelijkopgaande stelling heen. Wit had een structureel voordeeltje, zwart wat meer dynamiek, maar na het nodige ruilwerk was de muziek uit de stelling, remise derhalve. 0,5-2,5

Op bord 3 Gerard, omdat hij zo vriendelijk was te chaufferen in zijn luxe bolide, waar mijn Suzuki Alto schril bij afstak. Met wit tegen Ben de Leur speelde hij zoals we hem kennen. Een positioneel voordeeltje bewerkstelligen en langzaam maar zeker de zwarte stelling aankranten. Hij kon het vast sneller winnen, maar gaf geen moment zijn superieure stelling uit handen en stuurde recht op de winst af. 0,5-3,5

Het pauzenummer werd gehouden in de barzaal. Daar ontaardde immers de gemoedelijke biljartwedstrijd in een ordinaire bokspartij, waarbij een vriendelijk ogend baasje 8 tellen kreeg na een rechtse directe. De genadeklap bleef gelukkig uit, door tussenkomst van enkele kordate heren. Winst door knock-out, maar terug naar de 64 velden.

Aan Bord 7 nam Ruud plaats, omdat hij zich een tijd lang niet met schaken heeft kunnen bezighouden en daarom de automatismen eerst moet terugvinden. Ik weet nog goed dat ik het als klein jochie vreselijk vond om tegen Ruud te spelen, vooral omdat ik altijd zwart had. Ik wilde aanvallen, combineren, mat zetten. Maar hoe moest ik dat doen tegen zulke Egmondse degelijkheid? Pionnen werden door mij zonder omkijken naar voren gesmeten, stukken geofferd, en als de kruitdampen waren opgetrokken, dan stond ik slecht. Met dat in het achterhoofd kreeg Ruud wit, tegen Christiaan Houpst. Hij leek in het middenspel een stuk te winnen, maar miste de tegenstoot, waarna hij een pion moest inleveren. Plan B behelsde actief stukkenspel en dat leverde een kwaliteit op en even later de partij. 0,5-4,5

Op bord 8 Marten, maar dat was zeker niet vanwege zijn immer onberispelijke kledij. De partij tegen Jordi Valies volgde het bekende recept. Marten staat goed, gewonnen zelfs. Wint een pion, kan er nog een winnen, maar dan begint Donyell Malen. Marten begint te knoeien, ziet de stelling van gelijk naar verloren gaan, vraagt zich vertwijfeld af waar het mis ging, en moet zijn tegenstander de hand schudden. Uithuilen en opnieuw beginnen. 1,5-4,5

Jos mocht met zijn geliefde kleur aantreden tegen Olaf Cliteur op bord 2, omdat hij eenieder voor vertrek een kopje koffie of thee voorschotelde in huize Vlaming. Hij kreeg een ogenschijnlijk saaie opening voorgeschoteld, maar al snel ontbrandde de strijd en ontstond er een dynamische stelling waarbij zwart prettiger leek te staan. Jos zette zijn stukken handiger neer en won een stuk en daarmee de partij. Dat klinkt sneller dan het ging, want er was nog op slechts één bord activiteit. 1,5-5,5

Dat was bij Vincent, die met wit op bord 5 speelde tegen Chris van Bockel, omdat hij zich bereid had getoond in te vallen, waarvoor dank. Vincent speelde op kenmerkende rustige wijze. Langzaam maar zeker deelde hij kleine speldenprikjes uit, die zwart met veel passiviteit beantwoordde. Tegen middernacht werd de druk te veel en schreef Vincent het zesenhalfde punt op zijn naam. 1,5-6,5

Al met al een overwinning die op basis van het ratingoverwicht van gemiddeld 276 punten verwacht mocht worden, tegen het zwakste team uit de poule. Voor mij als teamleider nog geen visitekaartje die me belangstelling van Europese topclubs gaat opleveren. Maar we kunnen ermee verder. En dat gaat gebeuren op 5 november, thuis tegen HWP Haarlem 2. Dirk denkt dat 8-0 mogelijk is.

 

Bord
Thuis
Uit
Uitslag
Bord 1
7594763 Kees Koper (1689)
7428960 Frank Agter (2206)
0 – 1

Bord 2
7169800 Olaf Cliteur (1902)
7099950 Jos Vlaming (2029)
0 – 1

Bord 3
7378690 Ben de Leur (1872)
7129991 Gerard de Geus (2019)
0 – 1

Bord 4
7785019 Boudewijn Eijsvogel (1759)
8096242 Michael van Liempt (2117)
½ – ½

Bord 5
7943639 Chris van Bockel (1851)
7879520 Vincent Pandelaar (1994)
0 – 1

Bord 6
7258119 Mudra Knook (1794)
7509920 Dirk van der Meiden (2058)
0 – 1

Bord 7
7573258 Christiaan Houpst (1718)
6225934 Ruud Adema (1977)
0 – 1

Bord 8
8712341 Jordi Valies (1489)
7535385 Marten Coerts (1883)
1 – 0


Totaal
Gemiddelde rating: 1759
Gemiddelde rating: 2035
1½ – 6½

 

 

.