Han Rauws

Zó.., zó.., zó.., zó-zó..: klaar!

Zó.., zó.., zó.., zó-zó..: klaar! Dat bromde Arie binnensmonds, maar duidelijk hoorbaar voor alle spelers die zich om ons schaakbord verzameld hadden om te zien wie uiteindelijk de match Assendelft V2- Waagtoren V zou gaan winnen. Ze zagen mijn tegenstander zijn dame in de (ruil-)aanbieding doen met de woorden: “er moet maar eens wat gebeuren”… Na drie gespeelde partijen was de stand gelijk. De afloop van onze partij zou bepalen naar wie de eer zou gaan…

Na een moeizame aanloop, met drie vaste spelers die verhinderd waren en de laatst overgeblevene met een potentieel tijdbommetje in zijn lijf (over een week zou ik een pacemaker krijgen en als het eerder misging moest ik maar 112 bellen), waardoor het nog maar de vraag was of het überhaupt wel verstandig was om te spelen, reisde Waagtoren V toch met drie stevige invallers (Arie, Arend en Koos) af naar Assendelft, een beetje afleiding kon geen kwaad. Ik maakte me zelfs een beetje zorgen of we de tegenstander niet met een te zware bezetting te lijf gingen… Na wat geharrewar over wie bord 1 zou bemannen (Arie, die blijkbaar al langere tijd ongeslagen was, wilde dat waarschijnlijk graag zo houden en speelde liever niet op bord 1), gingen we welgemoed van start.

Op bord 1 leek Arend vanuit mijn ooghoeken bezien lange tijd goed te staan, maar naarmate de tijd verstreek begon zijn pionnenformatie wel een erg onordelijke aanblik te geven en uiteindelijk redde hij het niet. Koos op bord 3 wist zijn partij uiterlijk onbewogen remise te houden en Arie op bord 2 slaagde erin om ook deze partij weer ongeslagen te blijven.

…En daar zat ik nu dus omringd door Assendelfters en Alkmaarders. De Assendelfters vonden Aries gebromde inbreng blijkbaar te onschuldig om artikel 11.5 uit het FIDE-reglement in de strijd te gooien, waarschijnlijk ook benieuwd als ze waren hoe de dameruil die mijn Assendelfter tegenstander aanbood zou uitpakken. Zij zagen zeker ook beter dan ik, wat het venijn in de staart was als ik de ruil niet zou accepteren. Ik zat vooral te broeden op hoe ik de partij in een overzichtelijk aantal zetten in mijn voordeel zou kunnen beëindigen, zoals Aries gebrom toch duidelijk had voorspeld. Ik kwam er niet meteen uit en in wat ik achteraf maar een kortsluiting in de bovenkamer noem, deed ik impulsief de paardzet die ik al eerder overwogen had. Dom dom dom dom… Na 3 zetten einde verhaal. Assendelft-Waagtoren V 2 ½ – 1 ½ …

Balend weer naar huis, de troost van Arie en Koos dat zij een leuke avond hadden gehad, was meegenomen, maar niet voldoende om mijn chagrijn te stelpen. Arie had natuurlijk niet voor niets voordat we Assendelft al uit waren, minstens 6 keer herhaald hoe het mogelijk was dat ik de voortzetting gemist had. De partij was voor 90% gelijk opgegaan en omdat ik Theo’s tip om wat meer speelervaring op te doen via “Helanaschaak” keurig had opgevolgd, verliep alles redelijk vlot en had ik nog zeker 20 minuten bedenktijd over, en naar mijn idee het initiatief in handen*. En dan op zo’n moment zo het spel weggeven… Indeling in de gevreesde divisie “Dromers en dommerikken” van Wim Andriessen was een feit… (’t is trouwens dommeriken, maar alla). Of zou er nog redding mogelijk zijn? Nog meer schaken, meer eindspelen oefenen, vrijdags naar de les van Jos gaan… Zou de inmiddels geplaatste pacemaker ook het brein tot beter presteren aanzetten? De toekomst zal het leren…

A.s. maandag alvast weer uit, tegen “het Paard van Ree”… Invallers ( twee, waarvan minstens een met rijbewijs) kunnen zich nù melden…

* bij voldoende animo ben ik bereid een poging te wagen tot het leveren van een geannoteerd verslag…

3 Comments

  1. drulovic
    drulovic 18 maart 2017 at 08:21

    Leuk verslag Han! Dat kan het vierde een voorbeeld aan nemen.

  2. Avatar
    Theo 18 maart 2017 at 16:26

    Fijn Han dat mijn tip van Helenaschaak je op weg helpt, ga zo door!

  3. TF
    TF 18 maart 2017 at 17:05

    Han, leuk verslag. Ik ben benieuwd naar de partijen!

Leave A Comment