In ons zaalvoetbalteam hadden we -zeker bij een beperkt aantal wissels- de gewoonte om onze krachten efficiënt in te delen. In dat opzicht handelden we volledig volgens evolutionaire principes: wees alert bij gevaar en rust uit indien mogelijk. Zo kwam het geregeld voor dat we de teugels van de mandekking lieten vieren wanneer er mindere goden aan de bal waren. Om iedere onderlinge twijfel uit te bannen brulden we op dat soort momenten verre van cryptisch:
‘Laat die man maar lopen, die kan er werkelijk niets van!!’

Doorgaans klopte deze inschatting redelijk, maar ik zal nooit de ietwat corpulente en houterige lobbes van Vrone vergeten, die andere plannen had. Binnen vijf minuten nadat mijn teamgenoot uit volle borst door de sporthal had geschald dat hij er echt hélemaal niets van kon, peerde de wraakzuchtige rakker de bal driemaal steenhard in de kruising. In het vervolg besloten we hem toch maar niet té veel te laten lopen, maar het leed was reeds geschied: we zouden de wedstrijd met 4-3 verliezen.

Om te kijken wie er überhaupt spelen bij onze bekeropponent (derdeklasser Almere) nam ik afgelopen week een kijkje op hun website en trof daar het verslag van de vorige bekerwedstrijd aan. Net toen ik het stukje wilde wegklikken viel mijn oog op de laatste twee regels: De loting voor de volgende ronde is al bekend: we spelen thuis tegen De Waagtoren uit Alkmaar. Kon slechter.
Kon slechter!? Plots wist ik hoe alle jongens zich voelden die we bij zaalvoetbal hadden laten lopen. Ik dacht opnieuw aan de gezette jongen met buskruit in de schoenen en besloot er een mailtje uit te sturen met het verzoek of we deze heren alsjeblieft konden vermorzelen.

Op deze suggestie werd positief gereageerd en zo togen we op maandag 13 februari getergd richting het pittoreske Almere. Je kunt zeggen wat je wilt van de polderstad, maar we werden vriendelijk en warm onthaald. Alle verkeerslichten sprongen pardoes op groen voor de naderende bolide van onze teamcaptain. Dat zóu kunnen komen doordat we kilometers lang op de busbaan reden, maar daar wil ik vanaf zijn. De tomtom was even verbouwereerd als de plaatselijke jeugd die zich verschanste in de bushokjes. Het gevolg was een vroege aankomst, waardoor we ons nog even optimaal konden voorbereiden door middel van een potje snokken.

Iets na 20 uur togen we dan toch naar de speelzaal die we moesten delen met het plaatselijke G-achttal, die nauwelijks een paard van een loper konden onderscheiden. Ik ben een liefhebber van exotische openingen, maar of 1.e3 e6, en 1.b4 e6 2.b5 op mijn repertoire komen is zeer de vraag. Aangezien ik eigenlijk alleen uit mijn concentratie kan worden gehaald door het gegrom van een clubgenoot, heb ik verder echter weinig van deze originele geesten meegekregen.

Onze wedstrijd dan. We vallen erin op bord 3. Er wordt wel eens gesproken over tegendraadse tieners, maar Maaike is het toppunt van volgzaamheid. Zegt een oude man vermorzelen, dan zal Maaike vermorzelen. Met de hoofdletter V. Het spel van haar tegenstander deed bij mij het vermoeden rijzen dat hij per abuis achter de verkeerde tafel had plaatsgenomen en eigenlijk in het e3 e6 team behoorde. Maaikes notatiebiljet verried echter dat de beste man de auteur was van het gewraakte verslag op de website. Na een zet of 14 was het al lang en breed uit, maar om niet in een verzameling miniaturen te worden opgenomen, dronk de arme drommel de gifbeker geheel leeg en ging geforceerd mat in 8. Vanuit Almeers oogpunt gezien kon dit écht niet slechter.

Dan Danny, die op bord 2 van doen kreeg met een weinig enerverende openingsopzet van zijn tegenstander. Uit alles bleek dat deze jongeman, die zijn zenuwen ondanks verwoede pogingen nauwelijks kon verbloemen, uit was op een half punt. Danny heeft een goed hart waarin vermorzelen geen prominente plek inneemt en bood kort na de opening remise aan in een stelling die ietsje minder voor hem was. De tegenstander juichte van binnen, maar beweerde toch eerst nog even de teamleider te moeten raadplegen. Deze kon aan het glunderende gelaat van de schuiver zien dat remise tegen de grote De Ruiter voor hem ongeveer gelijk stond aan de wereldtitel en gaf hem zijn fiat. Toch bleef de amateurtoneelspeler hoegenaamd diep peinzen bij de overgebleven borden, om te ontdekken wat zijn bovenmenselijke prestatie waard zou zijn. Danny deed zich inmiddels tegoed aan wat alcoholische versnaperingen, maar de tegenstander wilde ‘in het moment blijven’ en besloot eerst nog negen ereronden te lopen, waarin hij aan eenieder die het wel of niet wilde horen zijn huzarenstukje kenbaar maakte en zich daarbij uitgebreid liet fêteren. Na de zevende buikschuiver en de zestiende high five hield hij het niet meer en schudde Danny uiteindelijk toch de hand. Maar nog altijd had hij er geen genoeg van: ‘Zullen we nog even kijken?’ Waarop Danny schamper lachte en bits antwoordde: ‘Wat denk je zelf?!’ 0,5-1,5

Oké, vermorzelen zou het niet worden. Verpulveren dan maar. Jos en ik waren nog bezig en stonden beiden iets beter. Van de partij van Jos heb ik flarden opgevangen. Het was manoeuvreren, dreigingen pareren om telkens zelf een centrumopstoot voor te bereiden. Uiteindelijk gaf het kwaliteitsverschil de doorslag en was de vis op het droge: 0,5-2,5

Nu was alleen ik nog bezig. Van Maaike had ik ergens halverwege de busbaan vernomen dat mijn tegenstander een speelstijl heeft die grote gelijkenis vertoont met Gerrit Griezel uit de schaakavonturen van Buikje. Kortom: een gevaarlijke aanvalsspeler. In dat opzicht was het niet vervelend dat ik wit lootte (voor het eerst in 7 bekerwedstrijden!), zodat de doldrieste rakker langzaam maar zeker in slaap kon worden gewiegd. Zo gezegd zo gedaan, al was het reeds Valentijnsdag toen hij, volledig murw gewurgd, de derde peer in de kruising moest incasseren. Om een indicatie te geven van deze lijdensweg:

En zo togen we, vlak voor Danny’s wekker hem zou attenderen op een nieuwe werkdag, huiswaarts met 3½ punt op zak. Over de autoweg ditmaal. Maar, eerlijk is eerlijk, ze hadden gelijk: het kon slechter.

 

T Almere 2059 De Waagtoren 2223 ½ ma 13 feb
1. Martijn Woudsma 2226 Frank Agter 2227 0 1
2. Dennis van Leusden 2108 Danny de Ruiter 2322 ½ ½
3. Johannes Kossen 1954 Maaike Keetman 2196 0 1
4. Richard van ‘t Schip 1947 Jos Vlaming 2147 0 1