Krimpen a/d IJssel – Waagtoren: 4 – 4

By Published On: 5 november 2007Categorieën: De Waagtoren 1 (2007-2008), Verslagen0 Reacties

Eerst maar een nachtje slapen om in alle rust te bepalen hoe diep de pen in het vitriool gestoken moet worden om de ‘prestatie’ van het Eerste te beschrijven. Best was het allemaal niet, maar de chronologie gebiedt mij al op vrijdag te beginnen.
’s Middags kreeg ik een telefoontje van Jeroen dat hij verhinderd was door onverwachte werkzaamheden op zaterdag. Hij had nog van alles geprobeerd om er onderuit te komen, maar het mocht niet baten. Op zoek dus naar een invaller. Als ik ons Tweede wil ontzien komt er maar een persoon in aanmerking om te spelen en bellen dus. ’s Avonds kreeg ik het verlossende antwoord van Wim, ja, hij was het, hij wilde spelen.

Wij naar Krimpen a/d IJssel en om 11.50 uur aldaar gearriveerd, opstellingen ingeleverd en na het welkomstwoord begon de
strijd. De zaken liepen voorspoedig en na een uurtje spelen stond Gerard alreeds gewonnen, Rob en Wim  heel goed en de rest min of meer gelijk. Na twee uur spelen het eerste punt in de tas, Gerard strafte een openingsfoutje van de tegenstander naar behoren af. Weer een uurtje later had Rob ook de vis op het droge, een vrij eenvoudige combinatie leverde een volle Toren op en de tegenstander zag wijselijk af van verder spelen. Frank van Tellingen belandde in een eindspel waarin hij een vol stuk wist te winnen en mompelde iets over stelling gelukje. Analyse van de partij zal duidelijkheid verschaffen.

Dus stonden wij om 15.00 uur reeds met 3-0 voor, met voor Wim een heel goede stelling en de rest min of meer gelijk.
Ik liep uiteraard tevreden rond daar ik het matchpunt al telde. Dus gaf ik Jos aan dat hij remise mocht aannemen of aanbieden al naargelang de ontwikkelingen. Het eindspel wat ontstaan was bood beide spelers weinig kans op winst en inderdaad, de partij liep remise.

Tot zover geen vuiltje aan de lucht. Aan bord 2 speelde Roland een enerverende partij. Twee pionnen werden geofferd om de Koningsaanval gaande te houden, maar op de uitslag was geen peil te trekken. Over naar bord 3 waar Frank Agter een moeizaam potje speelde, maar nog geenszins verloren stond. Wim op bord 5 drukte de tegenstander steeds verder in het moeras en Daan op bord 7, tja ………begon te krukken.

De tegenstander werd in eerste instantie onder druk gezet, want de Koning stond op e8, een Loper op e7, pionnen op d6, e5 en f6 en Toren op f8, met het witte hout er tegenaan. Wit kon rustig een zwart pionnetje op de h lijn snoepen en daarna met de eigen pion ongehinderd opstomen. Aangezien Daan lang gerokeerd lag het enige tegenspel voor zwart op de Damevleugel en een opkomende b pion deed Daan blijkbaar zo schrikken dat hij de ene grafzet na de andere uit de mouw schudde. Het letterbakje met vraagtekens was in no time leeg. Met lede ogen zag ik Daan een volle Toren verliezen en even later was een nul zijn deel. Wim stond nog steeds gewonnen en op bord 2 ontwikkelden de zaken zich voorspoedig. Roland wist een vol stuk te winnen, maar gaf deze even later weer terug voor 2 pionnen en materieel stond het gelijk. Het ingewikkelde spel had echter de nodige tijd gevergd en Roland kwam in lichte tijdnood. Ik stond erbij en keek ernaar toen Roland met de Dame een pionnetje snoepte welk echter zo zwaar vergiftigd was dat de pionzet a7-a8D op slag een volle Toren kostte. Ontgoocheld keek Roland naar de ruïne en stak de hand uit ten overgave. Ook buurman Frank begon te schutteren, naar eigen zeggen reeds op zet 1, maar dat viel wel mee.
Het geschutter begon in het late middenspel en het vroege eindspel ging Frank in met een pion minder. Even later waren het er twee en weer even later een nul. Wat een dramatische ontwikkelingen, 3 spelers op rij die een min of meer gelijke stelling naar de filistijnen helpen. De teamcaptain kan daar toch verdomd slecht tegen. Maar de gifbeker was nog niet leeg.

Wim was stug doorgegaan met het pletten van de tegenstander en bereikte een glad gewonnen eindspel. Nu heeft Wim wel enige schaakhistorie op zijn naam staan, bijvoorbeeld het werkwoord ‘verharren’ komt uit zijn koker en hoe vaak heeft hij spelers op het hart gedrukt  ‘op de handen te gaan zitten’. De stelling, welke schreeuwde om op de handen te gaan zitten, is deze: pak een bord en zet op: wit Ke4, Lg3, pionnen op a4, b7, f5 en g6. Zwart Kg7, Ld6, pionnen op a7, c6, d3, e5. Wit is aan zet en na bijvoorbeeld Le1 kunnen de stukken gevoeglijk in de doos. Wim was echter zijn wijze raad vergeten en pakte pion d3 vast om deze met de Koning te kunnen slaan……..en zag plotseling e4+ met Loperverlies. Aanraken is zetten is een spelregel die niet afgeschaft zal gaan worden. Versteend zag ik de gewonnen stelling verzanden in ehh……….was het nog wel remise? Of het nog steeds gewonnen was weet ik niet, bij Wim waren in elk geval de lichtjes uit en de partij werd remise gegeven. Ik behoorlijk boos dus om de wijze waarop een vrijwel zekere overwinning om zeep geholpen werd. Vroeger riep men om strenge tucht en dit paardenmiddel zal dus van stal gehaald gaan  worden.

Gedetailleerde uitslag:

Krimpen a/d IJssel

 

 

 

Waagtoren  

Harold van Dijk (2260)

 

0

 

Frank van Tellingen (2229)

 

1

 

Dick Brus (2100)

 

1

 

Roland Punt (2094)

 

0

 

Rob van Keulen (2113)

 

1

 

Frank Agter (2096)

 

0

 

Peter Glissenaar (1996)

 

½

 

Jos Vlaming (2019)

 

½

 

Marcel Glissenaar (2048)

 

½

 

Wim Andriessen (2100)

 

½

 

Hans van Nieuwenhuizen (1912)

 

0

 

Gerard de Geus (2093)

 

1

 

Frits van Duin (1871)

 

1

 

Daan Bes (2048)

 

0

 

David Berendsen (1741)

 

0

 

Rob Konijn (2077)

 

1

 

Jan Poland

Leave A Comment