Gelukkige 4-4 voor het tweede

De messen waren geslepen, de openingsvarianten van verse olie voorzien, de ruitenwisservloeistof bijgevuld en de banden waren bar goed op spanning. Wat kon er misgaan?

Okay, we moesten gelijk tegen het op papier favoriete VAS 3 en okay, zij hadden een ratingoverwicht van gemiddeld 50 punten maar wij hadden Nico en Peter en Dirk en Ronald en David en Johan en Hebert en ondergetekende. Waren wij allemaal niet veeeel sterker dan onze rating deed vermoeden? Hadden wij niet veel meer pk’s onder de motorkap dan het uiterlijk van een sullig Dafje deed vermoeden?  Jazeker wel en wij zouden er flitsend vandoor scheuren en onze tegenstanders het nakijken geven. Voordat die het gaspedaal gevonden hadden waren wij al over de finish. Geen zorgen: schrijf die twee punten alvast maar op, we hadden er zin in. Ook nog eens het thuisvoordeel: we kenden alle bochten en kronkels van de ons overbekende schaakborden. Welke hebben een VVV sticker aan de damkant, welke borden hebben uberhaupt een damkant, waar zitten de beschadigingen, welke stukken zijn hun viltje kwijt , uit welke torens heeft ooit iemand een hap genomen, waar bevinden zich de zwakke velden???  Niets wat ons onbekend voorkwam terwijl de tegenstanders zouden moeten gissen naar de antwoorden op deze prangende vragen.

Ach, welk een verschil tussen de gedroomde en de werkelijke- zoals zou blijken harde- realiteit. We stonden al snel met panne. Wat gebeurde er precies dat Ronald plots stil stond in de grindbak, geen ANWB te zien, de auto total loss?  Het klonk alsof de versnellingsbak compleet naar de Filistijnen was maar het kon ook simpelweg olie op de weg geweest zijn. Toch wanhoopten wij niet, genoeg reserve in de tank om de race voort te zetten. Echter niet lang daarna verloor Dirk. Die was in de opening een pionnetje kwijt geraakt, er leek even compensatie te gloren maar wit speelde akelig nauwkeurig en ook bij Dirk was het plotsklaps over. De walm van oververhitte olie begon nu langzaam omhoog te kringelen.

Echter, van echte paniek was nog geen sprake. Johan Bakker, onze debutant , kwam voortreffelijk uit de opening en reed de tegenstander bijkans in de hekken door scherp manoeuvreren. Typisch Nimzo indisch vanuit de startblokken met een veilige stelling waarin na enige tijd ongetwijfeld de druk op de dubbelpion op c4 wit te machtig zou worden. Maar ook hier ging er wat mis. Wellicht door een teveel aan acceleratie versleten de banden sneller dan gedacht en toen werd het zelfs nog penibel voor Johan. Gelukkig had hij al enige tijd een matdreiging ingebouwd waardoor de safety car in de baan kwam en tot neutralisatie van de partij werd besloten. Peter en Nico ondertussen speelden met wit en dat leek toch zeker anderhalf tot twee rondes voorsprong te gaan geven. Bij beiden sloegen opeens toch vonken onder de bodem vandaan. Ook Peter moest de neutralisatie in. Bij elkaar opgeteld hadden we één ronde gereden terwijl VAS 3 er drie op had zitten. David zag er het meest solide uit van de hele dag. Hij reed de goede lijnen en langzaam maar zeker breidde hij zijn voorsprong uit. Toen ik later keek was er een glad gewonnen toreneindspel ontstaan dat met stalen zenuwen en vaste hand over de finishlijn kwam. Nog steeds echter één ronde achter…

Hebert dan? Die had nogal een rommeltje onder de motorkap. Ik kon er in ieder geval geen wijs uit worden. Hoewel zijn blik danig bijgesteld was!  Na een oogoperatie trad hij zonder bril aan en hij zag scherper dan ooit tevoren. Bovendien had hij zijn telefoon zodanig ingesteld dat er ook geen tussentijdse stalorders konden worden doorgegeven zodat van verstoring geen sprake kon zijn. (in het verleden had Hebert de telefoon netjes uitgeschakeld maar ging er toch vaak om 16.00u een alarmpje af). Toch stond er ook bij hem plotseling een diskwalificerende nul op het rondebord.

Oei, oei, dat is dus 4-2 achter. Een pitstop en bandenwissel dan maar. Regenbanden eronder en hopen op een lokale onweersbui bij de tegenstanders

En ondergetekende dan? Zou die misschien nog het hele veld passeren en de zwartwit geblokte vlag als eerste zien? Nee, het zag meer zwart dan wit voor mijn ogen. Ik werd op de pijnbank gelegd door mijn nog jonge tegenstander die de bochten veel scherper aansneed dan ik. Ik kon gelukkig wel enigszins in zijn spoor blijven dus alle hoop was nog niet verloren.

Wat gebeurde er opeens bij Nico? Zijn tegenstandster had al diverse keren gemakkelijk remise kunnen maken maar deed dat om wat voor reden dan ook steeds maar niet. Werd het nou nog een eindspel van Dame tegen Toren? Dat zou betekenen dat hij haar van het bord kan rijden en de stand naar 4-3 gaat brengen.

Tsjonge, wat ben ik blij dat mijn tegenstander een eerder remiseaanbod had afgeslagen. Zou ik nooit gedaan hebben als ik wist dat er nog steeds kans was op een gelijkspel….

Maar… de stelling die nu bij mij op het bord is verschenen is potremise. Ik kan hier nooit op eigen kracht doorheen komen. Ik heb wel een pionnetje meer maar het is net of ik alleen maar op mijn twee buitenste wielen kan rijden. Zo slecht is mijn loper. Maar wacht, maakt hij nou een fout? Oh, hij denkt op één of andere manier dat hij moet winnen gezien de stand, probeert van alles en vergaloppeert zich nu met het paard.  Ëén pk te weinig en het kan zomaar gebeurd zijn met je. Op de 69e zet naar b3 in plaats van a4 en je staat opeens verloren met wit. Nou, ik geef vol gas en scheur de stelling binnen en de laatste pionnetjes verdwenen bliksemsnel onder de banden. Ongelooflijk, toch de partij nog gewonnen. En daar komt Nico al met een handdruk: hij heeft het dame toren eindspel gewonnen en de 4-4 over de streep getrokken. Toch een puike teamprestatie met dank ook aan de mecaniciens en de staf.

Voor de volgende wedstrijd gaan een paar motorblokken even in de revisie en dan ben ik er van overtuigd dat we een volgende keer wat champagneflessen kunnen ontkurken. Forza, equippo due!!

Van uw verslaggever bijna rechtstreeks van het circuit van Overdie, Jos Verstappen, oh nee, oeps, Vlaming