Historisch: Arnfried Pagel vs Jan Poland in 1981

Door |2019-09-22T10:11:52+02:0014-08-2019|Herinneringen, Schaakverhalen|

Hier is-tie dan, een partij uit 1981, opgediept uit een stoffig notatieboekje van Nationale-Nederlanden dat loopt van 13-1-1981 tot en met 13-10-1981. Mijn tegenstanders waren o.a. Jan Moerkerken, Lothar van der Sluis, Henk Koppelaar, Jaap Dros (een externe tegen Texel), Nico Brugman 2x, Klaas Roos, Iwan Zwanenbeek (partij staat als afgebroken, later remise gegeven), A. Haksteen van Opening ’64, Guido Florijn 2x, Salvatore Basso, Roel de Jong, Peter van Diepen (hm, verloren in 49 zetten), Jaap Kool 2x, Egbert van Oene, Ger Jonker,  C. Bakker, Henk ter Wolde, Hoekman (extern), Arnfried en Willem van der Knoop.

(meer…)

 0

0-0-0 2 vs Koningsclub 2

Door |2019-09-22T10:10:12+02:0002-08-2019|Herinneringen, Schaakverhalen|

Bij het opruimen van mijn archieven kwam ik een extra editie van het 0-0-0-clublad tegen, gedateerd dinsdag 6 oktober 1981. Daarin stond een door mij geschreven verslag van de bondswedstrijd 0-0-0 team 2 tegen de Koningsclub 2 van de legendarische Arnfried Pagel, uitvinder van een keihard soort beton, dat symbool zou kunnen staan voor zijn mentaliteit. Dit verslag wil ik jullie niet onthouden, vooral omdat het er gewaardeerde leden van de Waagtoren, toen nog felle tegenstanders van elkaar, er een rol in spelen. Daar gaat ie dan:

(meer…)

 4

Een ZOTte herinnering

Door |2018-08-27T11:07:07+02:0024-08-2018|Club van 4000, Herinneringen, Seizoensopeningstoernooi|

Een herinnering aan het binnenkort te houden Seizoens Opening Toernooi. Ook wel af te korten als ZOT.  Veel mensen zijn  weer terug van vakantie en als je je vóór die tijd niet aangemeld hebt kun je het nu nog doen. U begrijpt dat het voor de organisatie wel fijn is om op tijd te weten wie er komen. Dus wacht niet tot het laatste moment en meldt je nu aan! Bang voor slecht weer? We kunnen gemakkelijk naar binnen uitwijken maar de voorgaande edities hebben steeds mooi weer meegebracht.

Op zondag 2 september trappen we om 14.00u af. Wij zeggen, kom een half uurtje eerder voor een koppie koffie en wat lekkers en een praatje om de vakantie-ervaringen uit te wisselen en probeer daarna al je nieuwtjes uit op de argeloze tegenstanders.

Graag tot dan, met vriendelijke groet namens de organisatie, Jos

 0

Bedankt Wim!

Door |2017-07-05T20:45:19+02:0005-07-2017|Herinneringen, Personalia|

Jarenlang hebben we bijna wekelijks getraind. Een van de doelen daarbij was de Nederlandse damestop. Onderweg daarnaartoe zouden we waarschijnlijk langs de WIM titel komen. Dat leek ons om duidelijke redenen vooral grappig. Sinds afgelopen oktober moesten die trainingen helaas stoppen vanwege jouw gezondheid. Als clubgenoten bij je langs gingen dan hoorde ik soms via via dat je je niet zozeer druk maakte om jezelf, maar wel om hoe het nou met mijn trainingen verder zou moeten! Dat was erg kenmerkend voor je. Je klaagde nooit over je gezondheid, ook al wist ik dat je vaak veel pijn had, maar was juist altijd geïnteresseerd hoe het met mij ging en stelde ook vol enthousiasme vragen over de rest van mijn familie. Ook bleef je vragen om al mijn partijen, want die wilde je hebben voor je archief. Dat je je toen zorgen maakte was ook wel wat terecht want tot die periode steeg mijn rating naar een record van 2252, maar zakte daarna weer ruim 100 punten. Dat zal vast geen toeval zijn geweest. Maar je hoeft je geen zorgen meer te maken: mijn rating is daar weer ongeveer terug en ik ben 3e geworden bij het NK dames! Uiteraard hebben Dimitri en Chris mij de afgelopen periode verder getraind, wat ook veel heeft geholpen. Maar het was wel anders dan met jou.

(meer…)

 4

Wim Andriessen (1938-2017): schaker, uitgever, schrijver, trainer en vriend

Door |2017-06-30T12:35:09+02:0020-05-2017|Herinneringen, Personalia|

Wim Andriessen, een van de meest markante persoonlijkheden, die het Nederlandse schaakleven heeft gekend is op 78-jarige leeftijd overleden.

Wim was niet zo maar iemand. Hij was bijzonder veelzijdig, had een uitgesproken mening en stak die niet onder stoelen of banken. Of het nu ging over schaken, sport in het algemeen, politiek, kunst, literatuur, opvoeding, werk of de maatschappij; overal had hij wel wat over te zeggen en wist dit vrijwel altijd met steekhoudende argumenten te onderbouwen. De belangrijkste drijfveer van dit alles was een enorme leergierigheid. Wim wilde gewoonweg alles weten over wat er om hem heen gebeurde. Hij was geabonneerd op drie kranten, keek veel achtergrondprogramma’s op de televisie en was altijd in voor een goed gesprek, het liefst uitmondend in een stevige discussie.

Dit is dan ook een van de redenen dat ik graag bij hem langsging. Wim had altijd wat te vertellen en ik heb me dan ook in zijn gezelschap nooit één seconde verveeld. Behalve dat was hij altijd goed gehumeurd en bijzonder gastvrij.

Maar bovenal leefde Wim voor het schaken. Lang geleden, in november 2002, heb ik hem geïnterviewd voor het Hoornse Paard, het clubblad van de Lange Rokade, waarin hij zegt dat het schaakspel hem veel heeft gebracht in zijn leven. Dit geldt met name voor zijn rol als uitgever van het blad Schaakbulletin dat hij begon in 1968 (tot 1984) en zou worden opgevolgd door het huidige New in Chess dat zou uitgroeien tot ’s werelds beste (internationale) schaakblad, waar hij erg trots op was.

Behalve uitgever en schrijver, of beter gezegd schaakjournalist, voor Schaakbulletin, en ook o.a. de Volkskrant, waarin hij jarenlang de schaakrubriek verzorgde,  is Wim bovenal een schaker gebleven. Een speler, die graag zijn krachten wilde meten met het liefst gelijkwaardige of (nog) betere tegenstanders. Hij heeft dit heel lang, met heel veel plezier gedaan en met veel succes (daarover straks) en hij baalde er ontzettend van dat zijn lijf hem uiteindelijk in de steek liet. Door de pijn was hij niet meer in staat urenlang op een stoel te zitten en zich goed te kunnen concentreren.

(meer…)

 5

Frank van Tellingen leeft zich autobio uit

Door |2017-06-07T14:29:18+02:0025-10-2015|Herinneringen, Personalia|

Tellingen_Frank_van-C-2003Het was schrikken toen ik vernam dat Frank van Tellingen bedankt had als lid van De Waagtoren. Frank, die ondanks de afstand die was ontstaan nadat hij in Den Haag was gaan samenwonen, toch altijd zeer betrokken bleef bij het Alkmaarse schaakleven steeds vol zat met enthousiaste plannen en ook niet te beroerd was daar aan mee te werken. Ik herinner me nog de trainingsactiviteiten die we een paar jaar geleden hadden opgezet voor de spelers van het Eerste. We zouden ons o.a. voorbereiden op het Grünfeld-indisch, waarop Frank meteen met een uitvoerig artikel op de proppen kwam. En nog niet zo lang geleden verraste hij Maaike en mij i.v.m. de tweekamp van Maaike tegen Anne-Maja Azarian. Hij kwam niet alleen met de aanbeveling een bepaalde variant tegen het Frans van Anne-Maja toe te passen, hij liet dat vergezeld gaan met een twaalf pagina’s tellend artikel. Typisch Frank, hij dacht dat je dat wel in een paar dagen in je hoofd kon stampen.
We konden Frank toch niet zo maar onopgemerkt laten gaan en wat wist ik eigenlijk zelf van hem? Ik dook daarom eerst maar eens in de geschiedenis en stootte daarop al snel op het jeugdkampioen-schap tot 16 jaar in 1994. Het misschien wel sterkst bezette jeugdkampioenschap ooit uit de Nederlandse geschiedenis, als we dat tenminste op titelhouders baseren. Vier van de deelnemers kunnen zich thans met de GM-titel sieren, te weten Sipke Ernst, Martijn Dambacher, Ruud Janssen en Maarten Solleveld en twee met de titel IM, Merijn van Delft en Lucien van Beek. Onder de 19 deelnemers ons twee bekende namen, Daan Geerke (!) en Frank. Daan eindige als 17e met 3 uit 9. Frank deelde uiteindelijk de tweede plaats onder andere met vier van de eerder genoemde titeldragers. Bij het ingaan van de laatste ronde stond hij nog bovenaan, maar verloor uiteindelijk van Lucien van Beek, de nieuwe jeugdkampioen. Van hem werd trouwens nadien niet zoveel meer vernomen als schaker. Hij ging in Leiden studeren maar veroverde toch nog in 2006 de IM-titel door resultaten in de KNSB-competitie.
Ik was nadat ik deze gegevens opgeduikeld had, nogal nieuwsgierig naar Franks terugblik op dit kampioenschap in relatie tot zijn studie en andere interesses. Waarom wordt zijn naam niet gesierd met een schaaktitel in tegenstelling tot zoveel van zijn schaakrivalen? Hij nam voor zijn reactie even de tijd, maar hier is dan zijn bijdrage.

(meer…)

 9

Ter nagedachtenis: Henk Westerman

Door |2017-06-04T10:43:25+02:0011-05-2014|Herinneringen, Personalia|

Al browsend kwam ik op de website van Unitas een paar herinneringen aan wijlen Henk Westerman tegen. Zeer sympathieke stukjes overigens, die ze in Groningen over hem schrijven. Voor de geïnteresseerden die dit wellicht hadden gemist, kopieer de  links in een browserscherm.

http://www.svunitas.nl/joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=1225:herinnering-aan-henk-westerman&catid=28:nieuws&Itemid=86

http://chess.tuxtown.net/game-replayer.php?id=534118949d82f063a234c33e68ceec6be90d3b10905ce3f41d1f4

 0

In memoriam Henk Westerman

Door |2017-06-02T22:38:41+02:0003-04-2014|Herinneringen, Personalia|

Henk Westerman
Dinsdagavond 18 maart versloeg Henk Westerman nog Leo van Steenoven in de interne competitie. Een week later was hij niet aanwezig. Op woensdag bij het Veteranentoernooi in Hoorn hoorde ik na afloop van mijn partij dat Henk er niet was, omdat hij dinsdag was overleden aan een hersenbloeding.

Henk is 78 jaar geworden en was tot op het laatst een fanatieke schaker. Hij speelde zo ongeveer mee in alle toernooien in de omgeving: Wijk aan Zee, Haarlem, IJmuiden, Hoorn en hij ging ook nog naar Vlissingen. In het verleden ging hij zelfs naar het buitenland om te schaken. Daarnaast was hij tot voor kort lid van drie schaakverenigingen: Unitas, VAS, de Waagtoren en de Nederlandse Bond voor Correspondentieschakers. Pas in 2010 stopte hij bij Unitas en in 2013 stopte hij bij VAS. Bij VAS speelde hij eerst nog voor de KNSB. Later toen Henk bij VAS voor de Schaakbond Groot Amsterdam speelde, ontdekte ik dat hij dan voor de Waagtoren ook voor de Noord Hollandse Schaakbond mocht spelen. Zo kwam Henk bij ons extern spelen. Toen hij eindelijk voor ons speelde, werd hij vaak gevraagd om in te vallen voor de KNSB. Bij die gelegenheden scoorde hij echt goed. Ook in het huidige seizoen was hij nog een gewaardeerd lid van het derde. Hij was een stabiele kracht toen het met het derde nog slecht ging.

Henk speelde zijn laatste partij in het Veteranentoernooi in Hoorn. De foto hiernaast is gemaakt tijdens het Veteranentoernooi van 2013 door Ben Zuurveld.

 2

Eddie Kayser: een eerbetoon (slot)

Door |2017-06-02T16:50:39+02:0009-02-2014|Analyses, Herinneringen, Personalia|

kayser_eddyIk had u toegezegd nog terug te komen op wat we ‘de wondercombinatie van Eddie Kayser’ zijn gaan noemen. Ik heb inmiddels het origineel van zijn interview met Co Buysman in handen gekregen. Daar staat letterlijk: ‘Kayser speelde in 1940, in Indonesië, met zwart een partij tegen Elenbaas’, en dan geeft Buysman de stelling en de oplossing. Staat daarmee vast dat de combinatie die getoond werd in de bijdrage van 16 januari dus echt in een partij van Kayser is voorgekomen? Ik heb mijn twijfels. Ten eerste vanwege de toren op e3, waar Frank van Tellingen ons al op wees. kayser_eddy_notatiebiljetHoe is die toren daar gekomen? Maar overtuigender is naar mijn mening hetgeen Bram van der Tak laat weten. Hij zegt ‘Ik heb Kayser destijds diverse keren horen benadrukken dat het geen partij van hemzelf betrof’. Het meest waarschijnlijk lijkt mij dat het een compositie is, die naar aanleiding van een partij is ontstaan. Het lijkt mij daarbij niet onwaarschijnlijk dat Kayser sterk betrokken was bij het ontstaan van deze fraaie compositie en dat daarom zijn naam daarbij terecht genoemd mag worden.
Helaas is er weinig bewaard gebleven van Kaysers schaakpartijen. Zijn dochter Tessa laat weten dat bij zijn vertrek uit de Bannewaard schaaknotaties en dergelijke zijn opgeruimd. Zelf ben ik in het bezit van de notatie van enkele tientallen partijen van Kayser met Appel en Seewald, maar helaas zijn de meeste van die partijen niet te ontcijferen, zoals het hierbij afgedrukte exemplaar laat zien. Ter afsluiting van dit eerbetoon een partij van Kayser uit de jaren vijftig die door Van der Tak werd opgenomen in zijn serie ‘Taktiek in de Schaakopening’.

Een persoonlijke noot:  Door een lichamelijk ongemak ben ik wat achterop geraakt met mijn werkzaamheden. Het netvlies van mijn rechteroog liet los wat operatief ingrijpen noodzakelijk maakte. Ik ben thans herstellende van deze ingreep en hoop u op niet al te lange termijn weer te kunnen plezieren met enig analysewerk.

 3

Eddie Kayser: een eerbetoon

Door |2017-06-02T15:56:35+02:0022-01-2014|Analyses, Herinneringen, Personalia|

Op 6 januari 1946 kwam Eddie Kayser (Bandung 1922) in Nederland aan, na krijgsgevangene te zijn geweest van de Japanse bezetter van het toenmalige Nederlands Indië. Hij werd bij een gezin in Alkmaar geplaatst, waar de zoon des huizes hem naar V.V.V. bracht en hij direct lid van de schaakclub werd. Zo staat het beschreven  in de Alkmaarsche Courant, waar verslaggever Co Buysman hem een interview afnam en zoals het later werd overgenomen door Marten Coerts voor zijn boekenrubriek in 2008.
Zijn grootste schaaksucces boekte Kayser niet lang daarna. In het Hoogoventoernooi van 1951 was hij geplaatst in een van de twee gelijkwaardige ‘reservegroepen’. Die groepen kwamen meteen na de ‘Internationale Hoofdgroep’ een tienkamp die gewonnen werd door de Argentijnse grootmeester Pilnik. Beste Nederlander was bij afwezigheid van Euwe, Haije Kramer die gedeeld derde werd, terwijl Donner, de verrassende winnaar van 1950, niet verder kwam dan een achtste plaats (3½ punt).
Kayser won met de overtuigende score van 7 ½ uit 9 groep A II voor B.F.M.Grapperhaus en J.C.Apking 6 ½; S.From (Denemarken) en W.J.Bos 4 ½ punt. De overige deelnemers waren  J.G.T.Donk, Waling Dijkstra, Van Vliet, Menzel en Jan van der Zande. In ‘Het Logboek’ dat indertijd gemaakt werd, vinden we naast de partijen uit de hoofdgroep enkele partijen uit de reservegroepen, maar helaas geen partij van Kayser. Je moest zelf een partij met analyses inleveren, maar Kayser was niet het type die dat uit zichzelf zou doen. Hoe moeten we het niveau van deze reservegroepen inschatten? Ik denk dat het te vergelijken is met de huidige tienkampgroepen 1A en 1B waar Danny de Ruiter in uitkomt.
imageZoals gezegd, we kunnen u geen partij uit de tienkamp van Beverwijk 1951 tonen, maar wel het volgende fragment dat is te vinden in ‘Test your Chess IQ deel 2’ van A.Livshitz uit 1981. De Russische auteur, die eerst de namen fonetisch had omgezet in het cyrilisch en van daaruit weer in het Engels, maakt er een partij tussen Diekstra tegen Kaizer van. Het is dus Waling Dijkstra tegen Kayser. Dat Kayser kon combineren leert het slot van deze partij (zie diagram): 1…Txh2! 2.Txh2 Dh1+!! 3.Txh1 Txh1+ 4.Kf2 Lh4 mat!

Dat Kayser ook niets menselijk vreemd was en hij zich net zo kon vergissen als wij allemaal, leert de volgende partij uit de hoogste tienkamp van het Hoogoventoernooi 1953, die u hier in zijn geheel kunt volgen. Tegenstander was de gevreesde gambietkoning Emil-Josef Diemer, die Kayser dan ook op een van zijn gambieten trakteerde. Kayser gaf echter geen krimp en tegen het slot van de partij kreeg hij het heft in handen.  Maar een simpele menselijke denkfout werd hem toch nog noodlottig.

 1

De Wondercombinatie van Eddie Kayser

Door |2017-06-02T15:51:14+02:0016-01-2014|Herinneringen, Personalia|

Eddie KayserHet overlijden van Eddie Kayser had een druk emailverkeer tussen een aantal Waagtorenleden tot gevolg. Zonder uitzondering herinnerde een ieder in hem een uiterst beminnelijk mens met wie het altijd een genoegen was aan het bord te spelen of analyseren. Ook doken herinneringen op aan een heel bijzondere combinatie van zijn hand, maar niemand wist er het fijne meer van. Er was sprake van een interview in het Noordhollands Dagblad, waarschijnlijk begin jaren tachtig, waarin Eddie die combinatie had laten zien. Zelf herinnerde ik me plotseling een artikel van Tim Krabbé dat ging over ‘de wonderzet van Eddie Kayser’ of een soortgelijke titel. Maar in zijn ‘Curiosa’ en ‘Nieuwe Curiosa’ kan ik daar niets van vinden en ook de bronvermelding van ‘Een selectie uit 15 jaar Schaakbulletin’ gaf geen opheldering net zomin als de internetsite van Krabbé.
Toen ook Harry Peters, in die jaren tachtig voorzitter van V.V.V.,  geen opheldering kon verschaffen, kwam ik uiteindelijk bij ‘de best ingevoerde schaker van Nederland terecht’, te weten de Brabander René Olthof, die al enkele decennia  hier in Alkmaar als redacteur bij New In Chess werkt. Hij riep meteen, dat moeten we Bram van der Tak vragen, die weet dit ongetwijfeld. En inderdaad Bram, die in de jaren vijftig lid was van V.V.V. en Eddie Kayser ook persoonlijk heeft gekend kon vertellen dat de volgende stelling door Kurt Richter is opgenomen in zijn leerboek van het middenspel ‘Kombinationen’ onder vermelding ‘nach Kayser, Alkmaar 1953’.

imageZie diagram. Wit dreigt mat (1.Dxh6+), maar zwart is aan zet. Ik geef de zetten zonder ontsierende uitroeptekens.
1…Te1+ 2.Txe1 Dxc2+ 3.Kxc2 Pd4+ 4.Kb1 Pc3+ 5.bxc3 Tb8+ 6.Lb7 Txb7+ 7.Ka1 Pc2 mat.
Wat bedoelde Richter met de mededeling ‘nach Kayser’? Hoe was Kayser hierbij betrokken? Kayser zelf schijnt gezegd te hebben dat deze stelling afkomstig was uit ‘Indië’. Wie weet er meer van en kan opheldering verschaffen?
Dit is een eerste aanzet tot een eerbetoon voor Eddie Kayser. Ik ben bezig materiaal te verzamelen en hoop dat er nog knipsels en schaaknotatiepapieren bewaard zijn gebleven.

Naschrift
Dit artikel was koud onderweg voor plaatsing, of er dook verhelderende informatie op. En dat van niemand minder dan van Tim Krabbé zelf. Dat ik in de index van ‘Schaakbulletin’ niets over de diagramstelling kon vinden kwam door het feit dat de stelling niet onder de naam van Kayser stond vermeld maar van NN tegen NN. In ‘Schaakbulletin 17/18’uit 1969 kunt u het complete verhaal vinden, welk ik hier in het kort samenvat.  Bij navraag bleek dat Kayser zelf deze combinatie te hebben uitgevoerd, in een informeel partijtje toen hij nog in Indonesië woonde. Hij liet het diagram onder andere aan Emil Diemer zien, de discipel van het Blackmar-Diemer gambiet, die in die tijd veel in Nederland bivakkeerde. Die gaf op zijn beurt de stelling door aan Richter, die hem zoals gezegd publiceerde.
Dat de diagramstelling bekend werd onder NN tegen NN is opmerkelijk. Krabbé besluit zijn artikel met ‘Ik weet wel dat ik niet zo bescheiden geweest zou zijn als Kayser’’.

Een duik in het verleden 5 – Tal!

Door |2017-06-07T14:31:13+02:0027-04-2013|Analyses, Herinneringen, Personalia|

In de serie ‘Een duik in het verleden’ werd me gevraagd ook een duit in het zakje te doen. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Normaliter laat ik geen kans voorbij gaan om de ‘social media generatie’ op het hart te drukken dat vroeger alles beter was. Toen een privé-avondje met je geliefde nog niet nauwlettend werd gevolgd door 437 Facebookvrienden (waarvan 41 het leuk vinden) en het snijden van een leverworst niet ten minste één maal werd onderbroken om een Tweet de wereld in te sturen met een foto van een gesneden leverworst. #metmosterdenaugurk.

Het enige wat vroeger ronduit belabberd was? Mijn discipline om een partij voor het nageslacht te bewaren. Waar Jan Poland iedere pot uit zijn omvangrijke carrière heeft gedocumenteerd in 60,5 notatieboekje, krabbelde ik mijn zetten op losse papiertjes, die vroeg of laat naar de eeuwige jachtvelden zijn vertrokken. Verfrommeld en wel. Eeuwig zonde.
Hoewel? Misschien is het maar goed ook. In herinnering zijn koningsaanvallen altijd mooier dan in het echt, zijn ontsnappingen altijd heroïscher en stille zetten altijd stiller.

Zo wordt er nog altijd lyrisch gesproken over het Braziliaans elftal van 1970, dat onder leiding van Gerson en Pelé de wereld in vervoering bracht met hun oogstrelende voetbal, en daarmee de bijnaam ‘The Beautiful Team’ verwierf. Of wat te denken van Valeri Lobanovsky’s Dinamo Kiev dat medio jaren ‘80 furore maakte in Europa met hun ‘machinevoetbal’. Tip: kijk de wedstrijden nooit terug, want dan zie je een gezapig potje waarin de keeper 6 keer achter elkaar een terugspeelbal oppakt en weer terugrolt naar de linksback.
Zo gaat het ook met schaakpartijen. Berg het goed op in je geheugen en vertel je kleinkinderen later over dat magistrale offer op f5 tegen die schier onklopbare tegenstander en de prachtige patwending tegen dat wonderkind. Naspelen werpt slechts de vraag op waarom die kneus op zet 23 niet gewoon een stuk won.

(meer…)

 8

Een duik in het verleden 4

Door |2017-06-07T14:32:43+02:0024-03-2013|Analyses, Herinneringen, Personalia|

Bijeenkomst Schaakbulletinredactie met Jan Timman en Dick Kruithof, Wageningen 1971

Ieders schakerspad is voornamelijk geplaveid met blunders, gemiste kansen en schlemielige nederlagen. Maar we weten ons schakersbestaan te rechtvaardigen dankzij die af en toe gelukte combinatie een overwinning op een duidelijk sterkere tegenstander of soms zelfs maar dankzij een enkele zet die ver uitstak boven al die sjablone zetten waaruit de meeste schaakpartijen bestaan.
In mijn geheugen staan een paar succesjes gegraveerd, zoals een overwinning op Lubosh Kavalek (mijn enige grootmeesterscalp ooit) winst op Bert Enklaar in de KNSB-competitie en dik verdiende remises tegen de GM’s Dragoljub Ciric en Janos Flesch. Maar één partij stak daar bovenuit, namelijk mijn overwinning op Kick Langeweg in het NK van 1971. Het was niet alleen de overwinning op een sterke IM zelf, maar vooral die ene zet die ten grondslag lag aan die winst.

 

(meer…)

 1

Een duik in het verleden 3

Door |2017-06-07T14:36:53+02:0010-03-2013|Herinneringen, Personalia|

Egbert en Jan wachten op de tegenstander tijdens een simultaan tegen Jan Timman, volgens mij in 1978.Mijn eerste partij welke ik speelde bij S.V. 0-0-0 (Lange Rokade) en welke ik ook genoteerd heb was tegen Robert Otto op 22 maart 1977. De partij werd afgebroken en op 5 april afgemaakt. Ik verloor. Dit is 36 jaar geleden en inmiddels ben ik mijn 61e notatieboekje aan het volpennen.

Maar waar begin ik als ik praat over 36 jaar schaken. Ik ben volslagen autodidact en het eerste boekje was de klassieker ‘Oom Jan Leert Zijn Neefje Schaken’. Men moet ergens beginnen nietwaar en schaakopleidingen waren er in die tijd niet. Nadat ik de verbouwing van mijn eerste huis achter de rug had en wat meer vrije tijd kreeg leek het mij wel aardig om te gaan schaken, puur uit liefhebberij. V.V.V was dé naam in die tijd en ik melde mij op een maandagavond in Maart 1977 in het Christelijk Lyceum in de wijk Hoefplan te Alkmaar. Of ik die avond geschaakt heb weet ik niet meer, wel dat rond elf uur met een ratelend geluid het uitgifte luik voor consumpties werd gesloten en om 0.00 uur was de tent dicht. Het stond mij niet aan. D.O.S. bestond ook in die tijd en speelde volgens mij toen ook op maandag, maar op de een of andere wijze werd ik mij bewust van het bestaan van nóg een schaakvereniging en die speelde op dinsdagavond in De Rekere. Niet alleen stond de dinsdagavond mij beter aan, ik kon die avond gelijk een partij spelen en nog mooier, de bar ging officieel om 02.00 uur dicht, dat wil zeggen, de deur ging op slot en de bar bleef open totdat de laatste klant van de schaak- en toneelvereniging het beliefde om op te rotten. In die tijd repeteerde ook een toneelvereniging in De Rekere hetgeen op sommige avonden sterk waargenomen kon worden. Er werd soms gezongen, vandaar.

(meer…)

 8