Waagtoren 1 – CSV 1

Zonnig resultaat op een zonnige dag

Door Vjekoslav Nemec (en Maaike Keetman)

Een aantal maanden na ons vorige gezamenlijke optreden in de KNSB-competitie (ronde 3 tegen Kennemer Combinatie), speelden Maaike en ik weer in het eerste van de Waagtoren. Er zijn ten slotte nog kansen voor promotie naar de eerste klasse (als beste nummer twee), dus we wilden graag helpen om dit doel te bereiken.

In eerste instantie leek het erop dat er geen plek was in het team voor ons allebei, maar het bleek dat ons bezoek toch goed getimed was (ook al was het schaken – dit keer – niet de voornaamste reden om naar Nederland te komen, maar dat terzijde!). Door een aantal afmeldingen door ziekte, familieverplichtingen (dit keer niet van Rob) en het NK squash (wel Rob), was het een uitdaging om met een volledig team op de been te komen. Uiteindelijk werd Nico Hauwert uit het tweede bereid gevonden om weer in te vallen in het eerste en waren we compleet. 

Ook al ben ik niet erg bijgelovig (voor een schaker), was het moeilijk om het bijzonder warme en zonnige weer op de dag van de wedstrijd niet als een goed voorteken te zien. Dankzij het mooie weer konden Maaike en ik te voet naar de speelzaal, en kon ik ook de titel van het vorige verslag “slim” omdraaien en het wederom over het weer hebben in een schaakverslag. Dit geeft je vast de indruk van hoe gezellig ik ben op een feestje…

Vooruit, over naar het schaken! We speelden tegen CSV 1, een team waar (net als bij de Waagtoren) veel spelers elkaar al uit hun jeugd kennen en nog steeds (of opnieuw) samen in een team spelen. Zo lang samen spelen en een nadruk op gezelligheid lijken enigszins gebruikelijk in Nederland, terwijl je dit in mijn eigen land Kroatië veel minder vaak ziet.

Het sociale element is bij lange na niet het enige wat me bevalt aan de Nederlandse competitie. Zoals ik al schreef in mijn vorige verslag, ben ik fan van de flexibele bordvolgordes. Hierdoor is openingsvoorbereiding een stuk minder belangrijk (wat goed uitkomt als veel tegenstanders alleen bekende partijen uit de vorige eeuw hebben, omdat er vaak alleen competitie en geen andere toernooien gespeeld worden). Daarnaast kan je ook een tegenstander krijgen die je niet kent, en waarvan je de rating ook niet weet (zeker als buitenlander). Hierdoor kan je je gewoon concentreren op de partij en proberen goede zetten te vinden, zonder over andere dingen na te denken. Dit komt niet vaak meer voor in de moderne tijd en mag gekoesterd worden! 

Deze zaterdag gebeurde het precies zo. Voor de partij had ik de tegenstanders niet voldoende bestudeerd, en ik kende mijn tegenstander, FM Leon Koster, dan ook niet.

Hierdoor speelde ik mijn Moderne opening met veel zelfvertrouwen, en was het een groter succes dan in mijn vorige partij tegen Boulahfa. Ik werd ook wel geholpen door mijn tegenstander:

In deze stelling ging mijn tegenstander voor het niet-kritieke 8.dxc5?! Pxc5 9.Le2? waarna zwart al een stuk beter staat. De rest van de partij ging zelfs zo soepel dat ik achteraf enigszins verbaasd was toen ik hoorde dat mijn tegenstander een FM is. Mogelijk was ik dus iets te zelfverzekerd, maar het laat ook zien dat iedereen wel eens een mindere partij heeft en dat ongebruikelijke openingen op het goede moment succes kunnen opleveren.

Toen ik later de partij analyseerde bleek wel hoe hypocriet het was van me om een mede-FM te onderschatten, zoals te zien is op zet 22:

Hier was ik een tikje lui en ging ik voor het oppervlakkige 22…Dxb4?, wat mijn tegenstander veel tegenspel gaf. Vrijwel elke damezet is beter, maar 22…De3! met de dubbele dreiging van Pg3+ gevolgd door Dh6 met mat, en Pd3 gevolgd door Pf2, leidt direct tot een vrijwel winnende stelling. Zeker geen FM-niveau van mezelf, en zeker niet zo’n soepele partij als ik dacht – en niet alleen naar Maurice Ashley-maatstaven.

Maar genoeg over mij – laten we het over mijn vriendin hebben.

Maaike was vlak voor mij klaar, met hetzelfde resultaat. Haar partij tegen Roel Trimp was een typische dolle Maaike partij waarin flink wat gebeurde. Het meest interessante moment was zeker op zet 21:

Hier sloeg Maaike op g2, waar ze 22.Td1 Lh3! had bedacht. De tegenstander speelde echter 22. e7! waarna het toch tricky wordt. Zwart staat nog steeds veel beter nadat Maaike de enige zet 22…Lc6! vond, wat het e8-veld dekt. 

Makkelijker was echter het directe 21…Pxc3, met het idee om Pe2+ te spelen waarna slaan op g2 met schaak komt.

In de partij bleef de stelling gecompliceerd, maar Maaike wist haar voordeel te verzilveren en liet zien dat ze op haar sterkst is in wilde, tactische stellingen. Dit heb ik helaas zelf ook eens ondervonden in onze laatste (en enige) onderlinge partij in een toernooi…

Rond dezelfde tijd waren Frank van Tellingen op bord 5 en Nico op bord 6 ook allebei klaar, beide met een remise. In beide gevallen mochten we niet klagen over dit resultaat. 

Allereerst Frank:

Tot dusver had Frank een sterke partij gespeeld en heeft hij een gunstige Najdorf structuur. 21…d5?! zag er verleidelijk uit, maar na 22.Lxe5 dxe4 23.Dg3 ging hij de mist in met 23…f5?. Na 24.Txd8 Txd8 25.h4 heeft zwart problemen op g7:

Frank wist direct verlies te voorkomen met 25… Td3 26. Pe3 f4, maar na 27.Lxf4 stond hij een pion achter zonder echte compensatie.

De partij duurde maar tot zet 37, waar wit met nog steeds een extra pion voor remise ging. Het is een wonder dat Frank zijn schouder niet verzwikte terwijl hij dit aanbod haastig aannam.

Nico’s partij ging minder op en neer en het leek alsof het evenwicht niet echt werd verbroken. Maar op zet 24 had zwart kansen op meer:

Hier werd Nico’s remiseaanbod aangenomen. Maar zwart had door kunnen spelen met 24…Dg6!, omdat de witte koning wat op de tocht staat. 25.Kf1!? is een lastige beslissing, en het is duidelijk dat wit in de verdediging moet.

Frank vT en Nico waren niet de enige die Caissa aan hun zijde hadden op deze zonnige zaterdag. Op bord 4 was Danny in de problemen tegen de jongste tegenstander, Vince Ramak. 

Hier ging Danny voor 16.dxe5?, en vergat hij even het bekende LPDO (“loose pieces drop off”, oftewel pas op met ongedekte stukken!). Zwart speelde 16…d5! 17.Txd5 Lxa3 en objectief gezien zou wit niet genoeg moeten hebben voor het stuk.

Maar het is nooit makkelijk als je speelt tegen iemand met de tactische kwaliteiten van Danny. Rond zet 24 was het al een stuk minder duidelijk:

Hier was het Vince die een fout maakte met 24…g6?, waarna Danny scherp reageerde met 25.d6! Lxd6 26.e7 Ld7 27.Rd1! wat het stuk terugwint. Hierna wist Danny niet alleen het eindspel met ongelijke lopers en een toren te winnen, maar wist hij ook velen te overtuigen in de analyse dat 16.dxe5 misschien gewoon een heel diep, briljant stukoffer was!

Ook Daan had het geluk aan zijn zijde: na een veelbelovende stelling vanuit de opening werd er iets te snel afgewikkeld naar een pionneneindspel, dat objectief gezien remise was:

In deze stelling is 39…g5+! de mooiste manier om remise te maken, maar ook 39…a5 en 39…Kh7 zouden niet moeten verliezen. Daans tegenstander Arjan Terlouw besloot echter tot 39…b5?, en na 40.cxb5 axb5 41.Kg3 staat de witte koning in het vierkant en heeft wit de verste vrijpion, wat leidde tot een punt voor Daan. Leer je eindspelen!

Vervolgens liet onze externe wedstrijdleider, Frank Agter, zien dat een “sterke speler altijd geluk heeft”. Op bord 2 tegen Mark Trimp kreeg hij net als Daan een goede stelling, maar wist hij er niet direct het maximale uit te halen. De eerste kritieke stelling kwam op zet 14:

Hier kan wit op verschillende manieren groot voordeel behouden, maar 14.Lxf5 gxf5 15.Db3?! was een stap in de verkeerde richting. Het leek een beetje of Frank twijfelde of hij in het centrum of op de damevleugel moest spelen, en hierdoor kreeg zwart een sterk paard op e4.

Hierna bereikte zwart een superieure stelling, maar ook hij wist het niet te verzilveren en de partij keerde volledig op zet 38:

Hier vond Frank het sterke 38.g4! om de zwarte dame af te leiden, en ook de penning op de e-pion te benutten. Na 38…Td1+ 39.Kg2 Dg6 40.f5! ging de e-pion verloren en staat wit gewonnen. Ook al gebeurde er nog veel meer, Frank wist uiteindelijk de overwinning binnen te halen.

Omdat mogelijk elk bordpunt telt, was het jammer dat Yong Hoon zijn partij verloor tegen de sterke Jeffrey van Vliet. In het vroege middenspel pakte Yong Hoon een riskante pion mee op b2:

Eerlijk gezegd is het ook niet makkelijk om 21.Tab1! Dd8 22.Lc5! te zien, met het idee om de loper naar het mooie d4-veld te brengen. Van Vliet koos voor het creatieve, maar objectief iets zwakkere 21.Le7?! waarna 21…Pd7! volgde. Zwart krijgt een paard naar e5 en is nog steeds in de wedstrijd.

Een volgend interessant moment was op zet 25:

Yong Hoon overwoog 25…f6 26.Lxe5 Dxe5!? maar vond 25…Df6 veiliger. Later miste hij een kans op een iets beter eindspel, en verloor helaas een objectief gelijk eindspel in tijdnood.

Geen geluk voor Yong Hoon, met een derde nederlaag op rij. Maar dankzij de ruime 6-2 overwinning, en het behouden van promotiekansen, leek hij desondanks in een prima humeur.

Of op zijn minst was hij minder teleurgesteld dan iedereen in de analyseruimte, die live de Olympische Winterspelen aan het volgen waren en zagen dat er geen Nederlandse medaille kwam op de 3000 meter vrouwen.