drulovic

N1 wederom weergaloos naar titel

Vorig seizoen werd N1 ongeslagen kampioen in de Topklasse, een grootse prestatie. Een uitgelezen moment voor een coach om te stoppen. Op zijn hoogtepunt. Maar dan wordt er buiten ondergetekende gerekend, die dit seizoen de vrijwel onmogelijke klus had om het succes van vorig seizoen te prolongeren. Het elitekorps dat ik tot mijn beschikking had, deed me echter besluiten om er nog één jaartje aan vast te plakken. Dit seizoen bestond N1 door de komst van Nico uit 9 man, die in totaal 59 van de 64 partijen voor hun rekening hebben genomen.

We gingen de laatste ronde in als koploper, maar er diende op 12 april nog wel minimaal 4-4 te worden gespeeld tegen De Wijker Toren; een team dat veel sterker is dan hun plek op de ranglijst doet vermoeden. Ze werden vorig seizoen niet voor niets 2e, met vrijwel dezelfde selectie. Geen sinecure dus, en zaak om nog één keer iedereen op scherp te zetten. Zoals gebruikelijk bij uitwedstrijden gebeurde dat in huize Vlaming, onder het genot van een kopje thee of koffie en de nodige zoetigheid.
Helaas waren twee trouwe dienaren juist deze avond om uiteenlopende redenen verhinderd, maar gelukkig lukte het me om een sterke invaller te charteren, in de persoon van Maaike.

Aangezien ik de climax reeds heb verraden in de titel, spoelen we meteen maar vooruit naar ca. 21u45. Gerard (bord 8 met zwart tegen Wim Rakhorst) kwam, volgens goed gebruik, naar me toe met de mededeling dat hij een remiseaanbod had gekregen en er sterk naar neigde dit aan te nemen. Gelet op de stelling zeer begrijpelijk, want wit stond immers beter. Toch adviseerde ik Gerard met klem om door te spelen, want een blik op de andere borden deed de tranen opwellen.

Nico (bord 2 met zwart tegen Sam Cornelisse) stond alras een kwaliteit achter zonder enige compensatie. Verlies leek nauwelijks te vermijden. Ronald (op bord 5 met wit tegen Rick Duijker) stond na een onnauwkeurigheid in de opening twee pionnen achter en was ook volledig kansloos. Maaike (op bord 4 met zwart tegen Bart Piet Mulder) had eveneens in een vroeg stadium een kwaliteit en een pion moeten prijsgeven en rommelde ogenschijnlijk alleen nog even door omdat het een teamwedstrijd betrof en om de moraal niet direct tot het nulpunt te laten dalen.
Drie vrijwel zekere nullen dus. Gerard ging met de moed der wanhoop op zoek naar iets van tegenkansen. Jos attendeerde ik ook terloops op het feit dat hij zou moeten winnen als we nog enige kans wilden maken. Ter geruststelling antwoordde hij: ‘Ik sta ook slechter’ (bord 6, met zwart tegen Paul Spruit).

De overige borden dan:
In mijn partij (met wit op bord 1 tegen Arjan Wijnberg) kwam dezelfde opening op het bord als vorig seizoen tijdens onze ontmoeting. Ook ditmaal speelde hij het niet optimaal en kreeg ik een prettig voordeeltje. Maar evenals de vorige keer verdampte het voordeel en bleef er een gelijke stelling over, met minimale mogelijkheden om de zwarte vesting te kraken. Het remiseaanbod van Arjan kon ik echter, gelet op de stand, onmogelijk aannemen.
Michaël speelde met wit op bord 3 tegen invaller Camile Hol en ook hij kreeg een remiseaanbod naar zijn hoofd geslingerd. Het behoeft geen uitleg dat hij doorspeelde. Daarbij moet gezegd worden dat Michaël een overwegende stelling had en daarnaast bijna 250 ELO-punten meer op de teller. Als alles meezat zouden Michaël en ik wat terugdoen en 2 punten binnen harken.
Peter speelde op bord 7 met wit tegen Peter Uylings en had op het eerste gezicht een gelijke stelling en niet of nauwelijks mogelijkheden op meer dan een puntendeling.
Halverwege de wedstrijd was het gunstigste scenario (dat enigszins realistisch was) dus een 4,5 – 3,5 nederlaag.

Ondertussen nam het aantal decibellen dat werd geproduceerd door de Wijkers recht evenredig toe met het aantal lege flesjes Amstel. Ook de barman waande zich in een volle kroeg met luide muziek, want zijn stemgeluid was tot in Wijk aan Zee te horen. Normaliter kun je bij een schaakwedstrijd een speld horen vallen, maar hier zou zelfs een dynamietstaaf ongemerkt kunnen ontploffen.

Maar voor nu laten we de tragedie achter ons. Want net toen het verlies onafwendbaar en het kampioenschap vergooid leek, brak de zon door.

De victorie begon bij Maaike. Zoals ik eerder memoreerde was ze op sterven na dood. Het enige wat haar nog een sprankje hoop gaf, was een schamel vrijpionnetje op de d-lijn en de zeeën van tijd die de witspeler verbruikte. Dat weerhield hem echter niet van een ouderwetse black-out, waardoor Maaike een reddingsboei kreeg toegeworpen en even later haar hoop in bange dagen op d2 kon posteren. Wit moest niet alleen de kwaliteit teruggegeven, maar ook lijdzaam toezien hoe de zwarte koning zijn stelling kon binnendringen en zelfs het volle punt opeiste. Een zeer welkome en onverwachte opsteker, die het kampioenschap weer aan de horizon deed verschijnen.

Ronald kwam er zoals verwacht niet meer aan te pas en verloor. Nico bleef het zijn tegenstander zo moeilijk mogelijk maken en won zowaar een stuk terug. Met de remisehaven in zicht kostte een kleine combinatie even later echter zijn dame, zodat alsnog de verwachte nul op het scoreformulier verscheen.

Jos had inmiddels een pion gewonnen en leek wat kansen te hebben op de overwinning. Ook Gerard deed verwoede pogingen om middels tactische wendingen zijn tegenstander te verschalken. Hij kwam een heel eind, maar moest uiteindelijk berusten in eeuwig schaak. Peter manoeuvreerde zijn stukken behendig en wist ook een pionnetje te veroveren, al was de weg naar de winst nog lang.

Michaël speelde zijn tegenstander murw en won na 44 zetten.
Ikzelf was er nog niet gerust op en offerde speculatief een pion. Zwart reageerde goed, gaf de pion terug en liet mij vervolgens nog een pion slaan. Inmiddels in tijdnood miste ik een directe winst in de hoop te consolideren. Zwart, inmiddels ook in grote tijdnood, miste kort voor het einde op zijn beurt een winnende voortzetting. De complicaties werden hem te veel en toen ik door een familieschaakje de zwarte toren veroverde, reikte hij mij de hand, om me vervolgens bijna over tafel te sleuren.

Het beslissende punt: 3-4, want Jos bleek inmiddels remise te hebben gespeeld. Als kers op de taart sleepte Peter de overwinning binnen. Zo werd het dus uiteindelijk 3-5; voor de poorten van de hel weggesleept.

En dus werd N1 wederom ongeslagen kampioen in de hoogste klasse van de NHSB-competitie! Een ongekende prestatie! We hebben niet per se de sterkste spelers (zo zijn er bijvoorbeeld 15 titelhouders bij de overige teams in de topklasse), maar wel het sterkste collectief. Geen enkel ander team had zo weinig invallers nodig (wel veel dank aan onze invallers!) Niemand scoorde onder de 50% en wanneer iemand een keer niet thuis gaf, stonden de anderen op. Het was een voorrecht om teamcaptain te zijn. Ja, u leest het goed: was. Want dit keer stop ik wel. Op het hoogtepunt.

Bord 1
7141651 Arjan Wijnberg (2095)
7428960 Frank Agter (2269)
0 – 1
Bord 2
8568307 Sam Cornelisse (2118)
5968611 Nico Hauwert (2159)
1 – 0
Bord 3
6802312 Camile Hol (1922)
8096242 Michaël van Liempt (2163)
0 – 1
Bord 4
7100676 Bart-Piet Mulder (2110)
8285574 Maaike Keetman (2112)
0 – 1
Bord 5
7584654 Rick Duijker (2214)
7707832 Ronald Groot (2031)
1 – 0
Bord 6
5952430 Paul Spruit (2006)
7099950 Jos Vlaming (2016)
½ – ½
Bord 7
6564679 Peter Uylings (2036)
7099620 Peter Hoekstra (2027)
0 – 1
Bord 8
6139672 Wim Rakhorst (1954)
7129991 Gerard de Geus (2023)
½ – ½

Totaal
3 – 5

Leave A Comment