Wederom Waterloo N1 in Haarlem

By Published On: 11 maart 2020Categorieën: De Waagtoren N1 (2019-2020), Verslagen1 Reactie

Het is mijn taak als teamcaptain om vertrouwen bij de mannen te kweken; borst vooruit en als Nieuw-Zeelandse rugbyers de opponent tegemoet treden. Wat dat betreft valt mij dit keer het nodige te verwijten. Het is echter moeilijk om rotsvast vertrouwen uit te stralen voor een wedstrijd in Haarlem, waar ik de afgelopen twee decennia ontelbare malen met de staart tussen de benen afdroop wanneer we weer eens in een beslissingswedstrijd waren opgerold. Terwijl AZ de afgelopen jaren zijn Waterloo in Tilburg vindt, ligt het mijne in Haarlem. Maar waar mijn peptalk de nodige bite miste, maakten de andere heren het zo mogelijk nog bonter. Uit vooronderzoek van Marten kwam naar voren dat de Haarlemmers sterk favoriet waren op basis van hun rating. Michaël memoreerde zijn interne pot tegen Jos, waarin beiden geen moment zetten hadden overwogen die de engine binnen een nanoseconde uitspuwde. Ronald en Marten overboden elkaar tijdens de autorit qua blundercapaciteiten en claimden allebei ‘de moeder aller blunders’. Kortom: weinig stond ons meer in de weg om de tegenstanders te vermorzelen. En dat moest ook, om nog enige hoop te blijven koesteren op de titel.

Dat beide teams niet voor de gezelligheid naar Sociëteit Vereeniging waren gekomen, bleek uit het feit dat er werd geweigerd handen te schudden. Al kan dat ook te maken hebben gehad met een over het paard getild verkoudheidje dat schijnt te heersen.  

We beginnen het strijdgewoel op bord 8, waar voor de gelegenheid Michaël was neergestreken. Reeds in de openingsfase verkreeg hij beslissend voordeel tegen René in ‘t Veld, al vereiste dat wel nauwkeurig spel.

Naast hem zat Gerard, die met wit weinig klaarspeelde tegen Harry Lips. Het ging gelijk op zonder al te veel complicaties en remise leek een logische uitslag.

Bord 6 werd bezet door Marten, die met zwart goed uit de opening kwam tegen Peter Beerens. Beide koningen voelden weinig voor de rokade dus was het zaak het centrum dicht te houden.

Ruud speelde op bord 5 zoals we hem kennen: gedegen en met beleid. Tegenstander Max Merbis speelde echter actief en had niet direct iets te vrezen.

Ronald staat te boek als Groot theoreticus en kende ook ditmaal geen problemen in een wat onregelmatige opening. Tegenstander Ardjan Langedijk wist echter wel druk op de ketel te houden.

Jos op bord 3 met wit; de kleur die hem doet fronsen, maar doorgaans geen windeieren legt. Ronald wist te vertellen dat de theorie een andere witte structuur voorstaat en dat zal na Jos’ partij vermoedelijk niet veranderen. Tegenstander René Duchêne leek wat gemakkelijker spel te hebben.

Peter met zwart op bord 2 tegen Collin Boelhouwer. De oppervlakkige aanschouwer zou de materieel evenwichtige stelling waarschijnlijk als gelijk hebben getaxeerd, maar de praktijk was een stuk weerbarstiger. Wit kwam met de zet beter te staan zonder dat Peter daar iets noemenswaardigs tegen kon inbrengen.

Ikzelf speelde op bord 1 tegen een invaller, maar niet een van het soort koekenbakker. Jan Boekelman had zijn openingskoetjes wel op het droge, gelet op de gezwinde spoed waarmee hij uit de startblokken schoot. Toch was hij niet tevreden over de eerste zet na het uitschakelen van de automatische piloot. Een pionoffer achtte ik te link om aan te nemen maar tot mijn verbazing lag mijn kleinood niet in de gratie bij mijn tegenstander, waardoor ik een pion voor bleef staan, maar alsnog was het geen één-twee-drietje.

Gerard en Ruud speelden remise en daar viel niet veel op af te dingen. Marten verzuimde om e5 te spelen, waarna zijn tegenstander de stelling met kracht openbrak. Niet veel later konden de ellebogen worden geschud. Ook Ronald en Peter konden het niet bolwerken, waarbij hun tegenstanders de credits verdienen voor een goede partij. Jos vocht als een leeuw maar zijn stukken werden nooit vrienden, wat ook hem een nul opleverde.

De lichtpuntjes werden tot het laatst bewaard. Ik won een tweede pion in een eindspel met beiden een toren en twee lopers, waarna het pleit beslecht was. Michaël stond als eerste gewonnen, maar was als laatste nog bezig. Hij koerste eenvoudig op de zege af tot hij zich bij (naderende) tijdnood een blunder liet ontglippen die hem ten minste een half punt zou hebben gekost. Gelukkig was zijn opponent niet scherp, waarna Michaël de uitslag alsnog een iets draaglijker aanzien kon geven.

En zo was de tweede nederlaag van het seizoen een feit en de plek des onheils mag geen verbazing meer wekken. Over drie weken staat de laatste wedstrijd op het programma. Voor de goede orde zullen we Santpoort maar even niet onder Haarlem scharen.

 

HWP Haarlem N1 De Waagtoren N1    
Boekelman, Jan 2144 Agter, Frank 2221 z-w 0 – 1
Boelhouwer, Collin 2145 Hoekstra, Peter 1988 w-z 1 – 0
Duchene, René 2123 Vlaming, Jos 2119 z-w 1 – 0
Langedijk, Ardjan 2113 Groot, Ronald 1956 w-z 1 – 0
Merbis, Max 2046 Adema, Ruud 1943 z-w ½ – ½
Beerens, Peter 2050 Coerts, Marten 1871 w-z 1 – 0
Lips, Harry 2041 Geus, Gerard de 2012 z-w ½ – ½
Veld, René in ‘t 1971 Van Liempt, Michaël van 2128 w-z 0 – 1
Gemiddelde Rating: 2079 Gemiddelde Rating: 2030   5 – 3

 

 

One Comment

  1. fredmeister 12 maart 2020 at 09:05

    Drulovic, jij (en Michael) hebt de eer van de club hoog gehouden. Dank daarvoor. De rest van het team heeft onze reputatie te grabbel gegooid. Doet me denken aan een gezegde: als de zon onder gaat, komen de sterren op! AMEN

Leave A Comment