Frank van Tellingen

Eerste nog steeds op titelkoers: 5-3

Gisteren speelde het eerste de lastige thuiswedstrijd tegen concurrent Amersfoort. Een eerste examen zullen we maar zeggen. Zoals wel vaker moet je ook het nodige geluk hebben om wedstrijden te winnen en geluk dwing je ook af door doorzetten, zoals Jos ons bij het etentje uitlegde. Maar dan nu de wedstrijd.

Als eerste won Danny. Zijn tegenstander behandelde de opening grootmeesterlijk. Door de subtiele zetvolgordes van de zwartspeler wist Danny weinig tot niets te bereiken. Met superieur spel wist zwart de stelling positioneel te controleren. Het hoeft geen betoog dat Danny met het nodige geluk wist te profiteren in een lek in zijn tegenstanders schier oneindige berekeningen. Woedend verkreukelde de zwartspeler woest het notatievel en stormde de zaal uit. Kasparov had het niet beter kunnen doen. Maar wel een lekker punt.

Op bord 1 zat gisteren de beste speler van het team en hij speelde een pot uit een stuk. In een symmetrische partij waar weinig aan de hand leek, grabbelde wit een pionnetje mee, op het oog kreeg hij wel compensatie, maar na enkele krachtzetten van Franks kant (e5!) was de technische fase niet heel moeilijk meer. Frank speelde het keurig uit. Intussen had Jos op bord 5 de vlag moeten strijken: een stukoffer bood praktische kansen, maar een niet-nader-te-noemen sujet wist nog tijdens de partij zijn zelfvertrouwen volledig te ondermijnen. Hierdoor was Jos zodanig uit zijn concentratie gebracht dat hij ervoor koos zich mat in 1 te laten zetten. 2-1 Tel daar de nederlaag van Daan bij op: Daan werd in de opening verrast door zijn jeugdige opponent en had teveel mogelijkheden. Hierdoor gaf de klok al snel 40 minuten aan. Een eenvoudige profylactische zet was alles geweest wat nodig was om de agressie van zijn tegenstander te beteugelen. Daan zag deze optie niet en zag zich gedwongen een stuk te offeren. 2-2 derhalve. Bij Maaike was er weinig aan de hand: in een Panov-middenspel met isolani speelde ze met zwart op zich genomen de goede zetten, wit had iets scherper kunnen zijn, maar uiteindelijk werd het evenwicht niet verbroken. Ik heb haar niet aan een kruisverhoor kunnen onderwerpen na de partij, dus veel zinnigers kan ik er niet over zeggen. Ook onze IM wist intussen een complexe manoeuvreerpartij te winnen (3,5-2,5) en bij Peter kon het nog alle kanten op: hij stond wel een stuk voor, maar de tegenstander had compensatie in de vorm van een sterk pionnencentrum. Eerst mijn partij. In tegenstelling tot Frank 1, zag het er bij mij niet best uit. Na 17 zetten probeerde ik uit alle macht in zijn geheugen te graven op zoek naar de juiste theoretische kennis, maar helaas bleef het resultaat blanco. Op eigen kracht bleek achteraf toch de theorie weer een heel eind te worden gevolgd. In een krankzinnige poging eerder voordeel te verkrijgen werd de nodige (overbodige) tijd besteed aan het zoeken naar trucs, met als resultaat dat een bewust uitgelokt offer ervoor zorgde dat de bal tussen de eigen benen bijna het doel in verdween. Met wat kunst-en-vliegwerk werd nog een straal verloren toreneindspel bereikt. Als Nikos Machlas in zijn Ajax-tijd wist mijn tegenstander de ene kans voor open doel na de andere hoog over te peren. De zwartspeler wist nog wel een paar verbonden vrijpionnen te scheppen, maar het witte tegenspel met zijn ene vrijpion was voldoende om een eeuwig-schaak-mechanisme in werking te zetten.
Uiteindelijk was het de laatste misser dan toch remise. Geheel ontluisterd accepteerde mijn opponent de onvermijdelijke uitkomst. Dat was voor Peters tegenstander het signaal om nog een tandje bij te zetten. Onbewogen bleef Peter doorspelen om het doelsaldo wat te verhogen. Dat we deze wedstrijd met 5-3 hebben gewonnen is een klein wonder. Het grootste wonder van de middag bleek echter uit de uitslagenpagina: niet alleen heeft YH blijkbaar de gave om op twee plaatsen tegelijk te spelen. Ook bij VAS wordt hij blijkbaar tactisch op bord 6 opgesteld…

 

 

 

 

Leave A Comment