Willem Andriessen

Leerzame eindspelen van Shannon

Het is bekend, wie veel van het eindspel weet heeft daar bij het beoordelen van het middenspel (veel) voordeel van. Ik herinner mij het ONK van 1969 waar Lubosh Kavalek de grote trekpleister was. De Tsjechische grootmeester was het jaar daarvoor zijn land ontvlucht en bivakkeerde de eerste tijd in het vrije Westen voornamelijk in Nederland. Zodoende speelde hij in Dieren en hij won het toernooi natuurlijk op zijn sloffen. Toch stond hij een keer echt slecht tegen de Hagenees Bernard Schendstok een sterke hoofdklasser, die we nu zou kunnen inschatten als een FM-er met een rating van zo’n 2300. We stonden in drommen rond het bord om te zien hoe Kavalek misschien wel ging verliezen. De brave Schendstok kreeg het echter te kwaad en bood in het eindspel remise aan. Dat sloeg Kavalek tot ieders verbazing af en we vonden dat nogal arrogant in de veronderstelling dat hij dat deed op grond van zijn reputatie. Het laat zich raden dat Schendstok het nu helemaal te kwaad kreeg en alsnog verloor. Na afloop van de wedstrijd vroeg ik Kavalek, was het niet riskant om in zo’n slecht eindspel remise af te slaan. ‘Helemaal niet’, zei Kavalek, ‘want ik wist dat alle afwikkelingen remise waren, dus kon ik zonder risico doorspelen’.
Nu reikt de eindspelkennis van Shannon Vlaar voorlopig nog een stukje minder ver, maar in de volgende stelling wist ze heel goed waar haar kansen lagen.

imageDiagram na 25…Tfc8 uit Vlaar-Haenen

Shannon vervolgde in de partij (Amsterdam SPA 2014) met 26.Tc1-c3! en slaagde erin alle zware stukken te ruilen in de wetenschap dat het eindspel van paard tegen slechte loper heel goed voor haar stond. Dat ligt nogal voor de hand zult u zeggen, maar de zwartspeler deelde die mening kennelijk niet, want hij had dameruil uit de weg kunnen gaan. Dat zie je trouwens toch vaak dat spelers zich op een slechter staand eindspel inlaten in de veronderstelling dat het wel remise zal zijn. Fout gedacht, want een klein nadeel kan in een eindspel enorme proporties aannemen!

Een eindspel van geheel andere aard kreeg Shannon voorgeschoteld in de wedstrijd van het Tweede tegen de reserves van Wageningen. Ze had te maken met een geduchte tegenstander, te weten Tjerk Sminia met een Fide-rating van 2072. Was ze daardoor een beetje geïmponeerd of hing ze te veel aan het loperpaar waardoor ze rond de 25e zet enkele keren een gunstige afwikkeling liet liggen? Het eindspel dat wel op het bord kwam was er niet minder interessant door en dankzij enkele wederzijdse foutjes (wat is een eindspel zonder fouten?) valt er ook weer veel te leren. Als u daarin bent geïnteresseerd dan kunt u hier de partij met een aantal aardige wendingen vinden.

2 Comments

  1. Frank van Tellingen
    Frank van Tellingen 12 augustus 2014 at 23:17

    Wim! Dit eindspel heb ik na de partij met Shannon bekeken – het leek me toen, dat als wit de activiteit van de zwarte paarden kan inperken, wit groot voordeel heeft. Via 26.Lc3-a5-d8 kan paard g6 aan de ketting, waarna wit slechts met zijn in de meerderheid verkerende damevleuelpionnen hoeft te marcheren om groot voordeel te verkijgen. Althans zo leek het me, maar ik kan me nu geen concrete varianten meer herinneren.

  2. Peter van Diepen
    Peter van Diepen 13 augustus 2014 at 13:05

    In een toetsomdraai!

Leave A Comment