Tja, het tweede……..

By Published On: 12 december 2009Categorieën: De Waagtoren 2 (2009-2010), Verslagen3s Reacties

Daar sta je dan als teamleider van het tweede team van een schaakclub uit “een provinciestadje”. Een team dat, zoals u allen op deze website heeft kunnen lezen, “beter zou moeten kunnen”. Een team “met teveel spelers die niet of nauwelijks (meer) op de clubavond zijn te vinden”. Een team waarvan door sommigen wordt gedacht dat “de spelers niets tot weinig meer aan schaken doen” en waarvan “de schaakkwaliteiten ook teruglopen”.
Het is allemaal wat, als ik eerdere berichtgeving mag geloven. In ieder geval genoeg garanties voor een volgende nederlaag? Of toch niet? Gelukkig kan het ook anders….

En nu de wedstrijd van het tweede tegen HWP Zaandijk 1. Dat we deze wedstrijd mogelijk wat moeite zouden kunnen krijgen met het volledig krijgen van het team was aan het begin van het seizoen reeds bekend. De kritische geesten binnen onze vereniging zullen ongetwijfeld inbrengen dat spelers toch de speeldata vrij moeten houden. Echter, één blik op de teamsamenstellingen binnen de KNSB-competitie leert dat De Waagtoren echt niet exorbitant vaak beroep hoeft te doen op reservespelers. Zolang afwezigheid maar tijdig wordt gecommuniceerd en beroep kan
worden gedaan op voldoende (bekwame) reservespelers kunnen we als De
Waagtoren met gemak met twee teams op zaterdag spelen.

Toch was ik heel blij toen de teamleider van HWP contact met ons opnam om een wedstrijd vooruit te spelen. Na wat heen en weer gemail werd uiteindelijk besloten om dan twee wedstrijden vooruit te spelen. Zo leken beide teams uit de brand geholpen voor een sportieve strijd.

De eerste speler die vooruit speelde was Dirk. Dirk ontpopt zich dit seizoen als puntenpakker als hij met zwart speelt. Van de partij zelf heb ik op de avond zelf weinig meegekregen (het gastvrije HWP nodigde mij uit om mee te doen met het jaarlijkse Fisher-schaaktoernooitje) maar uit de nachtelijke analyse die bij terugkomst in Alkmaar volgde, bleek dat Dirk geen moment de controle uit handen heeft gegeven. Met een zeer solide partij wist hij langzaam aan zijn stelling te verbeteren en de zich noest verdedigende tegenstander in de verdrukking te krijgen. Zodra een centrumlijn in handen was gekomen, was de tegenstand gebroken en werd opgegeven (1 – 0).

De volgende die zijn wedstrijd vooruit speelde was Daan. Daan trof een oud-teamgenoot van hem uit het Noord-Hollandse jeugdteam van jaren geleden. Na 20 zetten theorie van de Sveshnikov bood de tegenstander van Daan remise aan. Besloten werd om nog even door te spelen. Daan kon echter het goede plan niet vinden en nadat hij enkele malen via verschillende wegen de winst had proberen te vinden verscheen via omwegen voor de derde maal dezelfde stelling op het bord. De tegenstander van Daan claimde direct remise. (1,5 – 0,5)

Met twee wedstrijden vooraf te hebben gespeeld ga je de echte wedstrijd toch anders in dan anders. Natuurlijk kun je beter met een voorsprong de resterende partijen beginnen dan met een achterstand maar ik had er een hard hoofd in (en niet alleen door de verkoudheid die zich daar had vastgezet). Twee solide spelers van ons hadden hun partij gespeeld en van HWP hadden de ELO-kanonnen hun kruit nog niet verschoten. Het moest naar mijn mening echt van onze staartborden komen en dan maar hopen (gezien de verschillen) op een verdwaald halfje aan de topborden. Wim A. zag het allemaal wat positiever ‘we mogen dus op één bord verliezen en dan zijn we er’… tja da’s het verschil in ervaring, zal ik maar zeggen….

Na de openingsfase was het tijd om voorzichtig te temperatuur op te nemen. Wim A. stond goed. Na een rustige opening had hij een heerlijk ogende stelling met goede diagonalen voor zijn lopers en met goede aanvalsmogelijkheden. Zijn tegenstander die duidelijk ook de gevaren zag, had hierdoor bovendien een tijdsachterstand opgelopen van bijna een uur.
Ook Peter stond er goed voor. De strijd leek te gaan om een geïsoleerde pion van zijn tegenstander. Deze zou op termijn wel kunnen worden gesnoept door Peter.
Voorzichtig telde ik al 2 puntjes bij de reeds behaalde 1,5 punt. Zou een winst er dan misschien inzitten?

Op de andere borden was het allemaal wat minder duidelijk en/of rooskleurig.
Bij Rob ging het redelijk gelijk op. Bijna alle stukken stonden nog op het bord en ik kon werkelijk niets zinnigs zeggen over deze stelling. “Remise-achtig”: roept de leek dan maar…
Ook Marten zijn stelling was moeilijk te doorgronden. Steundend liep Marten door de zaal ‘oei oei wat een complexe stelling, als ik een remise-aanbod krijg ga ik erop in hoor!’  “Ook remise-achtig”, was mijn voorzichtige conclusie.

Piet en Wim N. stonden naar mijn mening minder goed. Piet lijkt de vorm dit jaar nog niet helemaal te hebben gevonden en stond al vrij snel erg gedrongen. Om de juiste zetten te vinden moest hij veel tijd spenderen en leek hij niet in het voor hem zo kenmerkende aanvalsspel te komen.
Wim N. leek alles net te kunnen keepen. Echter, zijn tegenstander had ondertussen een lelijke dubbelpion bij hem weten te creëren en zijn koning leek in mijn ogen wel erg centraal te staan. Op termijn zag ik toch wel wat mogelijke probleempjes opdoemen…

Nadat ik onder luid gekuch en gesnotter even naar de bijzaal was gegaan, leek bij mijn terugkomst in de speelzaal de wedstrijd er heel anders voor te staan. Peter had inderdaad de strijd om het pionnetje gewonnen en nadat wat andere pionnetjes waren afgeruild had hij een gezonde vrije randpion weten te creëren. Helaas zag Peter het winstplan niet en kwam hij met de vraag of hij remise mocht aanbieden. Tja wat doe je dan?
Wim A. had ondertussen het verkeerde plan getrokken en plots zijn winnende stelling uit handen gegeven. Zijn tegenstander maakte hier dankbaar gebruik van en opeens stond het weer gelijk (1,5 – 1,5). Zoals van tevoren al opgemerkt mochten we als team 1 nul halen…. maar om die vanuit zo’n stelling cadeau te doen?

Met de naderende tijdnood ging het opeens heel snel. Wim N. had zijn kreupele dubbelpion weten uit te werken tot onderdeel van een ijzersterk bolwerk in het centrum en kon een soort zetherhaling afdwingen waarna tot remise werd besloten (2 – 2). Peter die nog even had doorgespeeld in een stelling waarin hij de winst niet kon vinden bood de tegenstander nogmaals remise aan (de eerste maal was het door de tegenstander niet gehoord) (2,5 – 2,5) en ook Piet vervoegde zich bij mij met de vraag of ie remise mocht aannemen. Piet had zich uit de problemen van de opening gewerkt en leek eindelijk weer een beetje in een Poveriaanse stelling terecht te komen. Echter, met nog 4 minuten voor 20 zetten op de klok, kreeg hij een remise aanbod dat hij niet wilde afslaan (3 – 3).

Ondertussen leek Rob op zoek naar de winst. In een poging om met 2 pionnen op de a-vleugel een doorbraak te forceren offerde hij een stuk dat in dank door zijn tegenstander werd aangenomen. Helaas, het offer klopte niet, de promotie werd niet gehaald maar de tijdcontrole gelukkig wel… maar dit beloofde moeilijk te gaan worden!
Toen ik mij omdraaide bleek Marten in een felle strijd verwikkeld om de klok te halen. In de partij die inderdaad een behoorlijk complex verloop had, had zijn tegenstander reeds een stuk gegeven voor een venijnige aanval. Marten had echter ook goede aanvalsmogelijkheden en in plaats van behoudend vast te houden aan dit stukvoordeel ging hij op zoek naar de winst. Door een kleine onnauwkeurigheid mistte hij in het tumult de direct winnende zet maar enkele zetten later wist hij zijn tegenstander vakkundig in het nauw te drijven (4 – 3). Onbegrijpelijk dat Marten een voorkeur voor wit heeft. Eén maal speelt de beste man met zwart en hij laat direct een topprestatie zien!

Tja en toen was daar nog Rob. Waar menig speler meteen de stukken in de doos zou hebben gestopt daar blinkt de ware topper uit in veerkracht. Met koning, loper en drie pionnen de eindstrijd moeten aangaan tegen een koning, paard en vijf pionnen lijkt iets waar niemand graag aan begint. In de bijzaal werd al gemompeld dat een gelijkspel als einduitslag ook een mooi is en ergens leek ik daar ook vrede mee te hebben. Maar Rob zag aanknopingspunten en (soms licht) geholpen door slordig spel van de vermoeide spelers konden deze aanknopingspunten worden uitgebouwd tot reële remisekansen. Maar dan is het natuurlijk nog steeds de kunst op deze remise te daadwerkelijk te halen!
Toen Rob de doorgebroken pion van zijn tegenstander wist mee te snoepen en ook de achterstand wist terug te dringen tot één pion leek ook het publiek weer geloof te krijgen in het spel. Onder het toeziend oog van steeds meer belangstellenden liet Rob een waar kunstje eindspel-keepen zien. Zijn tegenstander moest enkele tientallen zetten later tot de conclusie komen dat hij geen winst kon forceren en er restte niets anders dan een remise (4,5 – 3,5). Klasse!

Uiteindelijk bleek deze wedstrijd een drieluik waar het tweede trots op mag zijn. Als ik de teamspirit zie en de wil om toch vooral wel te kunnen spelen en ik zie vervolgens het krachtstukje dat zaterdag is tentoongespreid (ratingoverwicht van HWP op de eerste 3 borden was toch ruim 400 punten!) en het knappe spel over de gehele linie dan snap ik dat dit team vorig jaar kampioen is geworden en zich een
plaatsje heeft weten te bevechten in de 3e klasse. Een klasse waar we zeker thuis horen.

En dan zal ik vanaf heden zwijgend glimlachen om de andere berichtjes op de site.

 

Waagtoren 2

HWP Zaandijk 1

4,5 – 3,5

Rob Konijn (2050)

Jan Roebers (2158)

0,5 – 0,5

Wim Andriessen (1906)

Chris de Saegher (2100)

   0 – 1

Wim Nieland (1970)

Christiaan Molenaar (2070)

0,5 – 0,5

Daan Bes (2108)

Tjerk van Blokland (1968)

0,5 – 0,5

Dirk v.d. Meiden (1971)

Jaap de Berg (1845)

   1 – 0

Peter Hoekstra (1954)

Jan Brink (1976)

0,5 – 0,5

Marten Coerts (1944)

Paul van Haastert (2019)

    1 – 0

Piet Pover (2001)

Thomas Tates (1756)

0,5 – 0,5

3 Comments

  1. Dirk 13 december 2009 at 19:16

    Klasse jongens!
    Marten, wat een herstel na je vorige nederlaag!
    We hebben de top 4 gehad. De komende wedstrijden kunnen we dus punten halen. Ton, ik ben benieuwd naar het verslag.

  2. Wim Nieland 13 december 2009 at 21:20

    Ik wil Ton, onze teamleider, graag in het zonnetje zetten.
    Zijn toewijding is zo groot dat hij 2 avonden (i.v.m. vooruit te spelen partijen) + 1 middag begeleidde.
    Wij konden er niets anders dan een overwinning tegenover stellen.
    Graag gedaan!

  3. TF 15 december 2009 at 18:03

    Dank voor de aardige woorden Wim!
    Natuurlijk weten we allemaal dat een wedstrijd uiteindelijk wordt gespeeld en gewonnen door de spelers zelf!
    nb naar Utrecht wil ik maar 1 maal 😉

Leave A Comment